Wat is dat toch dat een collectieve rouwverwerking kan omslaan in een rellerige en agressieve sfeer? Dat is toch ook het laatste wat nabestaanden willen, die moeten hun verschrikkelijke pijn nog verwerken. Is dat het verdriet geen plek kunnen geven, verzet tegen de autoriteiten, media of als gemeenschap nog eens laten zien wat door een ongeval allen overkomen is? Ik vermoed een combinatie van de drie.

De behoefte aan een stille tocht, na het auto-ongeluk met twee jonge slachtoffers uit Ondiep ruim een week geleden op de kruising Loevenhoutsedijk / Brailledreef kan ik begrijpen. Dat is het verwerken van een schok, steun bij elkaar zoeken en ook tonen wat er gebeurd is en hoe de wijk dat opvangt. De een heeft die behoefte wel, de ander niet en dat mag. Dat vervolgens de emoties verwerkt moeten worden met drank, drugs, vernielingen en overlast voor anderen kan ik dan weer niet begrijpen. Op deze wijze het leed een plek willen geven lijkt mij niet de weg. Ik verwacht dat er echte vrienden en bekenden zijn die zich nu om de nabestaanden bekommeren en helpen met allerlei zaken. Dat soort stille krachten komen juist niet in de publiciteit, zij zetten het verdriet en misschien ook de woede om in positieve zaken.

Te lang blijft trouwens in dit soort zaken de toedracht onduidelijk. Met respect voor zorgvuldig onderzoek en alle betrokkenen is het van belang dat snel openbaar wordt hoe het ongeluk heeft kunnen gebeuren. Anders ontstaan er speculaties die weer voeding geven aan diegenen die het niet om rouwverwerking gaat. Laat politie en justitie zich daarop richten, anders gaat de inzet op aan randverschijnselen die we met z’n allen juist niet willen.

René Verhulst