Elke dag verschijnen er in Nederland zo’n 5 tot 7 masterscripties. Behalve dat het een mijlpaal is voor de auteur hoor je van die scripties nooit meer wat. Die lijden een kwijnend bestaan in universiteitsbibliotheken. Af en toe eens geraadpleegd om deels over te schrijven door een andere student.

De tot op heden verreweg bekendste scriptie was die van student Goldschmeding. Dat ging over uitzendwerk. Maar zijn scriptie werd pas bekend toen hij succes had met Randstad. Dat kan Elke Dijsterberge, wanneer dat tenminste de opsteller is van de scriptie over de Utrechtse re-integratieperikelen, niet zeggen. Die was één dag nationaal nieuws.

Wanneer een student een scriptie gaat schrijven over een organisatie is het helemaal niet vreemd dat er afspraken worden gemaakt over publicatie en beschikbaarheid voor het onderwijs. De regel is dat de scriptie vrijelijk te raadplegen is, tenzij de organisatie vooraf aangeeft dat zij dit niet wil. Commerciële bedrijven willen bijvoorbeeld niet dat hun marketingbeleid of hun financiën op straat liggen. Dan wordt de verhandeling niet gepubliceerd. Hier zijn kennelijk geen afspraken vooraf gemaakt, blijkbaar had niemand bij de gemeente in de gaten dat de re-integratie van kansarme jongeren niet op alle fronten goed verliep. Bijna nog erger dan het verdonkeremanen van het werkstuk.

Had Kees Geldof niet gegoogled, dat was er niks aan de hand geweest. Hij deed het wel (waarom eigenlijk) en het werd een rel. Vreemd blijft dan dat niet wordt gezegd dat de universiteit was bevolen de scriptie te verwijderen omdat het jongerenloket meer op een penitentiaire inrichting leek dan toeleiden naar werk, maar omdat er een naam in het stuk werd genoemd. Iedere jurist zal horende over zo’n probleem onmiddellijk het privacy-argument hanteren en zoeken of dat past. Ook hier zal het zo gegaan zijn, het was een geschenk dat er een naam in stond. Dat was dan de naam van het re-integratiebedrijf, alsof half Utrecht niet wist welk bedrijf dat was. Ik maak me sterk dat het bedrijf de gemeente Utrecht niet op haar openbare opdrachtgeverslijst heeft staan.

Waarom niet gewoon gezegd dat de gemeente teleurgesteld was over de resultaten van het loket, dat is toch geen grote schande. Het hanteren van gelegenheidsargumenten laat zien dat men maatschappelijke problemen het liefst onder het tapijt blijft vegen. En bepaalde politieke partijen worden daar heel groot van.

René Verhulst