Grapefruit onder de kin Column Gepubliceerd: 2010-11-01 door: Henk Westbroek
“Je bent vannacht minstens een pond zwaarder geworden”, zei mijn vrouw. Ze overdreef niet want in de spiegel van de hotelkamer in New York zag ik dat ik, al slapende, een onderkin ter grootte en in de vorm van een forse grapefruit had ontwikkeld. Pijn had ik niet, maar omdat deze vleesbal bij elke stap die ik verzette heen en weer klotste en irritant tegen mijn adamsappel schuurde, besloot ik naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis te gaan. Dat bleek een privékliniek te zijn.
Ik was nog niet binnen of ik werd gesommeerd om in een rolstoel te gaan zitten om direct daarna een dokterskamer binnengerold te worden. De dokter keek veel bezorgder dan ik me voelde en deed de gebruikelijke dokterdingen met me. Bloeddruk opmeten, vaststellen of ik koorts had en terwijl zij met een houten wegwerpspatel mijn tong in bedwang hield moest ik herhaaldelijk AA zeggen. AAA!!! Dat ging me vrij goed af omdat ik op school bij Engels vrij goed had opgelet.
De arts vermoedde wat ik ook al vermoedde, namelijk dat ik iets mankeerde. En net als ik wist zij ook niet precies wat. Ze overlegde met een andere arts die op het idee kwam mijn kinbal stevig vast te pakken en met zijn vingers net zo lang te drukken tot ik AU!! ging zeggen. Dat werkte, want ik liet vrij snel horen wat hij graag horen wilde. Vervolgens werd ik door een verpleegster het dokterskamertje uitgereden en in een wachtkamer geparkeerd. Na een minuut of tien bezorgde een administratief medewerker me stapel papieren die ik door moest lezen en ondertekenen. Dat was verplicht als ik behandeld wilde worden.
Kort samengevat las ik dat ik moest beloven geen schadevergoeding van de kliniek te eisen voor het geval ik door de balbehandeling blind, doof dan wel permanent motorisch gestoord zou worden. Ik keek in de spiegel van de wachtkamer, meende te moeten vaststellen dat de grapefruit alweer een maatje groter was geworden en tekende. Ik kreeg daarna in beide billen een injectie en moest na twee dagen op controle komen. Dat deed ik, en de arts stelde met mij vast dat de grapefruit geslonken was tot de grootte van een klein mandarijntje.
Pas vandaag, vijftien jaar nadat dit me overkwam ben ik pas volledig genezen. Ik durf namelijk weer grapefruits en mandarijntjes te eten.
Tip: Als de browser toch een speler opent, kan met de rechtermuisknop boven de link gekozen worden voor 'Doel opslaan als...' waarmee het bestand op de computer kan worden opgeslagen.
