Mulisch werd op Teletekst al meerdere malen doodverklaard maar uiteindelijk bleek ook de hemelontdekker net zo sterfelijk als u en ik. Nu wil ik niet het pad op van nationaal dodenduider Jeroen Krabbé maar een kleine persoonlijke herinnering leek me aardig. Ik heb Mulisch nooit gesproken, laat ik daarmee beginnen. Maar ik heb wel meegespeeld in de verfilming van zijn boek ‘Hoogste Tijd’.

Kijk, dat is nog eens wat. Waarom ze deze briljante acteur niet gevraagd hebben om zijn mening te geven over de overleden schrijver is mij een raadsel. Dat zal misschien komen omdat mijn rol inderdaad geen hoofdrol betrof. Die was helaas voor Rijk de Gooyer. Ik geef toe, hij paste ook beter in het profiel van de oude theaterman Uli Bouwmeester die decennia vergeten leeft in een onbeduidend huisje in Almere maar opeens gevraagd wordt voor een hoofdrol in het toneelstuk ‘Noodweer’. Het boek is prachtig en om uren op de filmset van Frans Weisz te mogen rondstruinen was een onuitwisbare ervaring.

De avond was regenachtig en speelde op het terrein van de Westergasfabriek in Amsterdam. Binnengekomen in een zaal vol wachtende acteurs en actrices, ik noem u een Wil van Kralingen, Kitty Courbois, Willem Nijholt, Pierre Bokma en Joop Doderer, legde regisseur Weisz plots een arm om mijn schouder. Ik stond wat wezenloos om mij heen te turen en hij besloop me van achter. “Leuk dat je er bent, je moet je daar inschrijven”, zei hij vrolijk en vriendelijk al wijzend naar een tafeltje aan de andere kant van het rumoerige vertrek. De nerveuze spanning die ik gevoeld had toen ik al die topacteurs zag, was verdwenen. Zijn vaderlijke glimlach toen hij bij mij de rust zag terugkeren verraadde dat dit precies de bedoeling was van zijn actie. Nogmaals, mijn rolletje was zo onbeduidend maar de regisseur wilde iedereen in de juiste gemoedstoestand hebben en niet alleen zijn topcast. De meester aan het werk die iets moois wilde maken van het meesterwerk van Mulisch. Een Oscar heeft de film nooit gekregen en een carrière als acteur is er nooit van gekomen. Toch is het boek het lezen meer dan waard en zou ik die vergeten film graag nog eens kijken. Eenmaal heb ik hem slechts gezien. Dat was in 1995 en ik kan mij niet eens meer herinneren of ik het knipwerk tijdens de montage uberhaupt heb overleefd. Dat was ook niet relevant. Het maken is vaak leuker dan het eindresultaat en die regenachtige avond in Amsterdam nam niemand mij meer af.

Naast Harry wilde ik het nog kort over Harrie hebben. Harrie de wethouder van alles wat met bouwen en wonen van doen heeft. En ook over de krakers gaat. Zondag namen 40 van hen een oud kantoorpand in Transwijk in. Nu gun ik iedereen van alles. Ook krakers. Maar Harrie mag mij uitleggen waarom vorig jaar 93 studenten uit hetzelfde pand werden gezet. Zomaar met hun boeltje op straat omdat het pand brandgevaarlijk was. Gelden er andere regels voor studenten dan voor krakers? Nu was Harry altijd kraakhelder met woorden en spreekt Harrie meestal onnavolgbare wolligheid. Maar laat hem toch een poging wagen.

Wouter de Heus