Het was me de week wel, vorige week. Iedere keer als de Telegraaf besluit een artikeltje van mij over te nemen op hun voorpagina staat hier de telefoon roodgloeiend. Na de A2-tunnel van eind augustus was er nu de tijdelijke woning aan de Rijksstraatweg van een Roma-gezin. De persmachine die dan in werking treedt is redelijk overweldigend. Die was minder heftig geweest als de gemeente direct had uitgelegd hoe ze tot de keuze was gekomen om een gekend overlastgevend gezin onder te brengen in een woning die enkele jaren geleden met gemeenschapsgeld werd opgekocht.

Kennelijk is een nieuw college met een nieuw adagium van openheid en transparantie er nog onvoldoende in geslaagd om dat door te laten sijpelen binnen de ambtelijke top. De lessen worden daarom in de praktijk geleerd. In dit geval duurde het weer dagen voordat de antwoorden op tafel lagen. Pas na alle negatieve publiciteit. En na een onthutsende manier van rechtpraterij. Als iemand opschrijft dat het gezin is ondergebracht in een monumentaal landhuis, dan roept de gemeente dat het een uitgewoond studentenhuis is waar het niet prettig toeven is door bouwoverlast en A2-geluid. Aardig van de gemeente om kleine kinderen vanwege ‘zorgplicht’ onder te brengen in een krot waar je gek wordt van de stank en het geluid van een snelweg en bouwactiviteiten. Voor mij als Leidsche Rijn-pionier helemaal een vreemde gewaarwording. Waar kan ik mijn schadevergoeding ophalen om nota bene betaald in een helse bouwput te zijn neergestreken bijna twaalf jaar terug?

Eerst als gemeente geen uitleg willen geven en daarna losgaan met misinformatie omdat de beeldvorming in de media je niet bevalt. Het mag van mij eerder vandaag stoppen dan morgen. Want het blijven communicerende vaten. Als een journalist geen adequate uitleg krijgt moet hij zelf conclusies trekken op basis van wat hij ziet. Komt er meteen goede uitleg dan zal een artikel veel meer nuance bevatten en hoeft een gemeente zich niet te verlagen tot onzinnige opmerkingen om daarmee kennelijk de schade te beperken. Want die schade laat zich achteraf eigenlijk niet meer beperken. Utrecht staat er weer lekker op en daar helpt een extra budget stadspromotie niks aan.

Gelukkig is er nog het Nederlands Filmfestival. Vrijdag mag ik mij weer vergapen aan al het klatergoud en mooie jurken aan de rand van de rode loper bij de Stadsschouwburg. De afsluitende gala-avond is een prachtige folklore die wat mij betreft nog lang in Utrecht op bezoek mag blijven komen. Volgens de festivaldirecteur moet er dan wel vaart worden gemaakt met de bouw van al die beloofde filmhuizen in de stad. Tja, ik zou ook wel eens willen weten wanneer er een Megaplex staat op het terrein van de Jaarbeurs en een Artplex op het Smakkelaarsveld. Het laatste dat Utrecht losliet over al die zalen bij de Jaarbeurs is dat er, na vijf jaar praten, een ‘werkgroep’ komt om alles op een rijtje te zetten. En aangezien werkgroepen geen palen slaan weet u het wel. Van bouwoverlast langs de Croeselaan is wat dat betreft nog lange tijd geen sprake.

Wouter de Heus