De hond van Pavlov kan jaloers zijn. Koppel ‘kapitale villa’ en ‘asociaal Romagezin’ aan elkaar en als vanzelf verschijnen de van verontwaardiging druipende krantenartikelen. Binnen een paar uur staan de cameraploegen voor de deur van de ‘miljoenenvilla’ en nog diezelfde dag kondigt een verbolgen gemeenteraadslid aan dat hij vragen gaat stellen.

Tja, het is wel duidelijk dat het hier niet om een braaf huisgezinnetje gaat. En ik vermoed dat niemand graag de caravans van deze familie in zijn straat ziet verschijnen.

Kennelijk weet de gemeente Utrecht ook niet zo goed wat ze er mee aan moeten. Ze hebben de familie daarom maar zo lang in een of ander slooppand gestopt langs de A2. Ze worden nu begeleid door verschillende ‘disciplines’, laat de gemeente weten. Ik ben blij dat ik niet tot een van die disciplines behoor, lijkt me een lastige klus.

Ik ben ook blij dat ik het probleem niet hoef op te lossen, er over schrijven is een stuk relaxter. Want elke stad heeft wel een of meer dan dit soort probleemgezinnen die nergens welkom zijn en die toch ergens moeten wonen.

Toevallig gaat het hier om een Romagezin, en toevallig staan de Roma op dit moment dankzij een Frans staatshoofd even in het middelpunt van de belangstelling.

Ik vrees dat het uiteindelijk neer zal komen op pappen en nathouden, ofwel damage control. Er zijn natuurlijk radicalere oplossingen, in het gevang of de grens over zetten, maar die passen bij een ander soort samenleving. Een soort samenleving waar ik in ieder geval niet in wil wonen.

Mario Gibbels