In Utrecht is er natuurlijk altijd gezelligheid en vertier te vinden, maar goed, je bent jong en je wilt wat, dus soms begeef je je richting Centraal Station en ga je op pad naar een andere stad. Zo bracht de even zovele keren geroemde als verguisde NS mij afgelopen zondag keurig volgens de dienstregeling naar Arnhem. Hier vond namelijk het wereldkampioenschap levende standbeelden plaats. In Utrecht zul je ze gelukkig niet snel vinden, maar u kent ze wel, op de Dam in Amsterdam staan er altijd minstens acht van deze fanatiekelingen de hele dag te wachten om door duiven onder gepoept te worden voor wat kleingeld van voorbijgangers en aandacht van toeristen.

Deze mensen dus, die als levend standbeeld door het leven gaan, kunnen hun kunsten vertonen voor een professionele jury die uit alle kandidaten van over de hele wereld een favoriet kiest. Nu lijkt het alsof ik niks beters te doen heb dan een hele dag naar levende standbeelden te kijken, maar ik was er vanuit professioneel oogpunt. Ik moest op het evenement werken (en - niet geheel onbelangrijk - een deadline halen voor AllesoverUtrecht).

Naast de beelden, die zowel amateur als professional kunnen zijn, was er de bezoekers van het festival ook nog genoeg ander vermaak en entertainment in het vooruitzicht gesteld. Zoals de Stille Fanfare, een treffender naam kan haast niet. Het korps marcheerde de gehele middag in vol ornaat en voorzien van diverse instrumenten voorbij, zonder ook maar een noot te spelen.

Vriendin D. en ik moesten toezicht houden op het speciale kinderplein. Ondanks dat de kinderen zelf de gehele middag stil moeten staan op een sokkel in de regen, zijn het toch vooral de ouders die lastig zijn en moeilijk doen. En met zo’n 40 kinderbeelden en driedubbel zo veel ouders, begeleiders, ooms en tantes, opa’s en oma’s en andere ‘belanghebbenden’ beloofde het een gezellige middag voor ons toezichthouders te worden.

Dit begon al vier uur voor aanvangstijd van het festival, om negen uur ’s ochtends, toen wij het plein en de sokkels voor de standbeelden gingen inspecteren. Meerdere sokkels werden al opgebouwd en opgekalefaterd door onrustige ouders terwijl de kinderen in hun pakjes werden gehesen en in de schmink werden gezet. Probeer op zo’n onmenselijk tijdstip voor een kletsnatte zondagmorgen maar uit te leggen aan een trotse papa of mama waarom hun oogappeltje een sokkel heeft die niet helemaal recht staat en alle andere 39 wel. Uiteindelijk doet een stukje opgevouwen karton wonderen en het motto van mijn huisbaas ‘er is niets dat niet kan worden gemaakt met Ducktape’ bleek ook hier van toepassing. Op het plein stonden niet alleen podia voor de beelden, maar zelfs Emile Ratelband’s Haphoek ontbrak op dit festijn niet. Emile heeft blijkbaar een carrièreswitch gemaakt en kwam hoogstpersoonlijk om kwart over tien al inspecteren of de frieten van zijn snackkar wel goed smaakten. Daarna hebben we hem de hele dag niet meer gezien, laten we hopen dat hij niet met buikkrampen thuis op bed moest gaan liggen.

Na vier uur lang volledig geschminkt wachten en trappelend om eindelijk hun kunsten te vertonen, gingen de beelden naar hun sokkels op het plein. Niet alle kinderen hadden hard getrappeld, er was ook een jongetje volledig in een groen doek gewikkeld als een mummie om zo een worm te personifiëren. Het arme wurmpje moest naar zijn sokkel gedragen worden alwaar hij zijn act kon tentoonstellen voor het toegestroomde publiek. De hele middag liepen er verschillende juryleden rond en alles werd gevolgd en gefilmd door het Jeugdjournaal. Aan het einde van een lange door hoosbuien geteisterde dag werden de winnaars uitgeroepen, waarbij veel gouden confetti de feestvreugde verhoogde. De wereldkampioen ging niet alleen met eeuwige roem, maar ook met een envelop gevuld met 2000 euro terug naar Duitsland. Zo blijkt maar weer, levend standbeeld zijn is een zeer serieuze aangelegenheid én lucratieve business. Eén ding is zeker: volgend jaar willen wij zelf op een voetstuk staan!

Liske