Politiek gezien is het stilte voor de storm in Utrecht. Doodtij in de aanloop naar de voorjaarsnota. Een voorjaarsnota waarin het college, na een jaar inspelen, nu hom of kuit moet geven. Over een nieuwe ambtelijke organisatie en tientallen miljoenen aan bezuinigingen.

Traditiegetrouw starten de college-onderhandelingen daarover tijdens een paar dagen hei-kneuteren begin april. Bonte avond en corvee in Lunteren, van die dingen.

De politieke jaaragenda laat zich gemakkelijk in brokjes opknippen. Als de vuurwerkresten zijn aangeveegd starten de inleidende beschietingen naar genoemde nota. Ook wordt er verantwoording afgelegd over het voorafgaande jaar. De financiële gaten die er altijd zijn worden van een dekking (ambtelijk jargon voor ‘schuiven met poen’) voorzien. Na dat circus dut iedereen in richting een lang zomerreces. Bruinverbrand begint daarna de gelddans voor komend jaar.

Deze strak geregisseerde werkwijze wordt doorkruist door losstaande plannetjes, bouwopgaven, zware nota’s met een eigen dynamiek, maar ook de leuke en vervelende zaken van alledag. Weggepeste homo’s, een beerput die opeens wordt opengetrokken door een overijverige journalist, kinderlintjes, drugsmoorden in Overvecht, zwembaden die jeuken, rare uitspraken van de burgemeester en familiedrama’s zoals deze week in het Verdomhoekje.

Raadsleden hebben de neiging overal een mening over te hebben. Ook als zij er niet over gaan. Het is een groot spel: welke partij kan door het uitbrengen van een persbericht of het stellen van vragen een onderwerp als eerste ‘claimen’. Claimen om ermee in de krant te komen en er goede sier mee te maken richting de kiezer. Vaak ook, laten we eerlijk zijn, uit overtuiging.

En nu is er dus een dood kind in Utrecht. Jeugdzorg was met het gezin bezig. Horror in het Verdomhoekje. De politiek wil er vast over praten. En misschien moet dat ook. Maar laat geen partij wagen dit kind te claimen.

Wouter de Heus