In het beste geval is Utrecht een kleine wijk van Londen en Ondiep weer een onbeduidend deel daarvan. Wat dat betreft gaat bijna iedere vergelijking tussen Utrecht in maart 2007 en het rellende rapaille uit de Britse hoofdstad mank. Wat niet mank gaat is hoe de lont in het kruitvat ging: een politieagent schoot een burger dood. Dat was ook de aanleiding voor de hete nachten in Ondiep. Rinie Mulder liep getergd door boosheid over opgeschoten jeugd op een motoragent af. Met een mes. Het werd zijn dood. Binnen mum van tijd stond de wijk op haar achterste benen en werd het er uiterst grimmig. Een meesterzet van het gezag was om Ondiep met zware hekken en dito ME-ers hermetisch van de buitenwereld af te sluiten. Zo werd voorkomen dat tuig uit andere delen van het land de ‘boze’ Utrechters een handje kwamen helpen met het verbouwen van hun woonomgeving.

In Londen heeft dat geen zin. De kansenjeugd uit die stad relt niet op de moordplek maar doet dat keurig in de eigen buurt. Dat scheelt reiskosten. Een bizarre vertoning van kuddegedrag zonder onderliggende reden. Het is gewoon een gezellig tijdverdrijf. Wat zullen we vanavond doen? Geen zin in gamen, gevoetbald wordt er niet, alle omaatjes zijn al beroofd, kom, wat ze in Tottenham kunnen, kunnen wij ook.

Huftergedrag voor de lol, uit verveling en ‘gewoon omdat het kan’. Als ik af en toe op YouTube filmpjes uit Utrecht bekijk zie ik de voorbeelden in het klein. Jochies van amper 10 dansend op een politieauto in Overvecht. Agenten staan erbij en kijken ernaar. Doodsbenauwd om op te treden en wat van die vlerk aan hun oren naar huis te trekken. En ouders? Die zie je nooit op die filmpjes. Uitgeteld op de bank voor een zwakke TV-serie? Tja, met bankhangouders kweek je verveeltuig.

Wouter de Heus


Deze column is eerder gepubliceerd in AD/Utrechts Nieuwsblad en op WouterdeHeus.nl.