Sinds ik mijn rijbewijs gehaald heb, besef ik pas wat een gevaren er op de weg zijn. Fietsers zonder licht die uit het niets lijken op te doemen, medeautomobilisten die de voorrangsregels vergeten zijn en natuurlijk de Utrechtse duiven die zich als kamikazepiloten tegen je ruit aan werpen om daarna boos te worden, dan wel het loodje te leggen. Tijdens mijn rijlessen is het me bovendien heel duidelijk uitgelegd: fietsers letten nooit op, kijken niet om zich heen en rijden altijd door rood, dus als automobilist moet je eigenlijk dubbel opletten. Een verantwoordelijke taak als je er zo over nadenkt.

Daarom verbaast het me sinds ik mijn rijbewijs heb des te meer hoe sommige automobilisten zich gedragen in het verkeer. Eerder begreep ik ook wel dat het gevaarlijk is als auto’s veel te hard rijden op drukke wegen, maar toen herkende ik er ook het ‘stoere’ element in. Dat scheuren had wel iets.

Laatst fietste ik over de Oudegracht, waar het helemaal leeg leek. Ik had haast en trapte flink door, tot er ineens een kind uit één van de huizen de straat op rende. Ik schrok me rot en beet het kind toe dat hij dat nooit meer mocht doen en voortaan uit moest kijken. Toen ik weer op de fiets stapte, scheurde er ineens een auto langs met zeker 60 km per uur. Was deze auto een paar minuten eerder geweest, dan was het kindje de auto tegengekomen in plaats van mijn fiets. En deze auto is niet de enige die met ongelofelijke snelheid over de Oudegracht raast.

Het stoere element is daar nergens te bekennen. Gezien de hoeveelheid aangrenzende huizen zou deze gracht beter als woonerf gezien moeten worden. Of alleen toegankelijk voor oude vrouwtjes.

Elize