Ik heb een nogal rigoureus besluit genomen dat feitelijk niet past bij mijn denkraam en opvoeding: ik ga op 2 maart niet stemmen. Althans, stemmen ga ik wel, maar ik ga ongeldig stemmen. Niet stemmen zou, zeker op dit moment, voor mijzelf niet te verkopen zijn naar de mensen van Egypte of de rest van die regio waar potentaten, halve dictators, vage sjeiks en dito koningen de macht uitmaken, vaak gesteund door het Westen.

Belangrijker nog dan het voorgaande is dat ik moet denken aan ouders, schoonouders maar vooral grootouders die of in de oorlog snakten naar het moment dat er weer sprake was van een democratie of de tijd nog meemaakten van voor het kiesrecht. Mijn oma van moederskant werd in 1891 geboren. Ik maakte haar mee tot mijn 21e. Pas op haar 28e mocht zij voor het eerst stemmen. Haar man, uit 1890, had die eer vanaf zijn 27e, in 1917. Hij was toen drie jaar gemobiliseerd in het lachwekkende Nederlandse leger, maar meebepalen wat het lot van het land moest zijn, dat mocht hij uiteraard niet. We zijn, hoewel dus pas kort, inmiddels zo democratisch dat in 1970 de opkomstplicht uit de Kieswet werd geschrapt. Democratie tot daar aan toe, maar het moest wel leuk blijven.

Inmiddels kraakt het systeem in haar voegen. Ik merk het in mijn dagelijkse werk als bescheiden stukjestikker. Als je zo dicht binnen het ‘democratische’ systeem moet functioneren ligt het gevaar op de loer dat je cynisch wordt. Cynisch over de manier waarop ingezetenen, en dus ook wij journalisten, buiten de informatie worden gehouden. Raadsleden of statenleden die niet aan hun controlerende taak toekomen omdat ze door ambtenaren, via slappe bestuurders, met een kluitje in het riet worden gestuurd en bedolven onder pakken nietszeggende brei. Of domweg geen zin hebben, de goeden niet te na gesproken.

Ik heb vele verkiezingen in een stembureau gewerkt. Sterker, in 2000 waren de gemeenteraadsverkiezingen in mijn kantoor omdat Leidsche Rijn anders niet over een stemlokaal beschikte. Tegenwoordig stellen gemeenten slechts stembureauvoorzitters aan die over een hbo-diploma beschikken. Onze provincie was de afgelopen tijd vooral bezig met haar huisvesting en de afvloeiingsregeling van de hoogste ambtenaar. Stemmen? Uiteraard. Kiezen? Ik dacht het niet.

Wouter de Heus