Vorige week was ik geëindigd met mijn kleine ergernissen en deze week zou ik de grotere met u doornemen. Waar te beginnen. Allereerst erger ik me suf aan asociale mensen. En aan criminelen met een zieke geest. Hoe haalt een smeerlap het in zijn hoofd om op klaarlichte dag een meisje uit groep 7 van een Vleutense school in de auto te willen sleuren? Wat dacht een veroordeelde en gevluchte pedofiel uit België die vorige week ik Overvecht werd opgepakt en nog 23 jaar moest zitten: ik trouw een vrouw, maak een kind en we leven nog lang en gelukkig in een Utrechtse krachtwijk zonder dat iemand mij wat kan maken?

Zou zijn vrouw iets geweten hebben van zijn achtergrond? Zou hij nieuwe slachtoffers hebben gemaakt in of rond de Domstad? Ergeren aan zieke geesten is overigens een domme bezigheid. Zulke mensen zullen er altijd zijn. Maar wennen doet het nooit. Mijn vrouw, bekend om haar zachtaardigheid, vriendelijkheid en nog 20.000 uiterst edelmoedige kwaliteiten werd vorige week door een tienermeisje met schattig hoofddoekje uit het niets voor “vuile kankerhoer” uitgescholden in de plaatselijke Super de Boer. Ze vroeg aan het meisje “of het gelukt was” toen die haar aan de kant had geduwd om een zakje broodjes voor haar neus weg te grissen. Mijn vrouw kennende deed ze dat op aardige toon en met een vriendelijke glimlach. Die staat opgeruimd in het leven. Ze was sprakeloos over zulk verbaal geweld van een tienermeisje. Waar moet het heen als deze manier van communiceren niet meer is voorbehouden aan hufterige jongens.

Waar ik me ook verschrikkelijk aan heb geërgerd is de manier waarop onze gemeentelijke dienst Stadswerken is omgegaan met mijn vorige klachten over rondslingerende kerstbomen. Toen ik vroeg waarom de boompjes niet volgens afspraak waren weggehaald werd mij verteld dat er te vroeg teveel boompjes waren aangeboden. Toen ik ik tegenwierp dat zoiets ook aan de bewoners was gevraagd werd het verhaal omgedraaid: het waren er te weinig en ze stonden er te laat. Zo maak je van een kleine vanzelf een grote ergernis.

Wouter de Heus