Ik heb weer eens zin om ongezouten van leer te trekken. Een fijn stukje vol met ergernissen. Kan niet schelen waarover. Om te beginnen heb ik me rot geërgerd aan de onverlaten in mijn woonwijk die op nieuwjaarsdag voor de lol nog een dozijn prullenbakken uit de grond hebben geschoten met nitraatbommen. Her en der in de wijk zag je geëxplodeerde stalen afvalemmers. Emmer kapot en smerige derrie over straten en stoepen. De volgende ergernis is de politie. Overal werd in persberichten duidelijk gemaakt hoeveel geld een opgeblazen emmer de dader zou kosten en dat er streng zou worden gecontroleerd. Tuurlijk. Ga er vanuit dat niemand een bon heeft gehad of de schade moet vergoeden. En waarom ik dat weet? Omdat de weggeblazen binnenbakken keurig dagenlang een meter of tien van de defecte buitenbakken lagen. Is iemand opgepakt, had de binnenbak netjes opgeruimd. Overigens liggen perken en sloten nu nog vol met het afval dat mee uit de bakken werd geblazen.

Dan de kerstbomen. Mijn wijk ligt twee weken in het nieuwe jaar nog bezaaid met dode kerstbomen. De gemeente zou ze netjes ophalen bij de eerste afvalronde van het nieuwe jaar. Dus niet. Overal liggen de nageboorten van het kerstfeest over stoepen, in wadi’s op straten en bij afvalcontainers. Het is dat ik geen 12 meer ben, anders had de wijk iedere avond vier vreugdevuren gekend. En het valt mij van de jeugd van tegenwoordig vies tegen dat die te laf zijn om zo’n berg in de hens te zetten. Dat hadden wij ons in de jaren zeventig geen twee keer over bedacht: affakkelen en opgeruimd staat netjes. Het zat voor de suikerjongen en meisjes wel te fris geweest zijn en de Xboxen lonkten meer. En nee, ik doe hier geen oproep tot het pyromaanschap, het is gewoon een constatering. Wegblazen met nitraatbommen op nieuwjaarsdag doen we wel, ouderwets vreugdevuurtje stoken, dat is er niet meer bij. Zoiets.

En dat waren de kleine ergernissen. De grote, daar kom ik volgende week mee.

Wouter de Heus