Mediatycoons als Rupert Murdoch en Silvio Berlusconi hebben wij godzijdank niet in ons kikkerland. Hier doen we het met poldertycoontjes als de Belg Christian van Thillo, de inmiddels halve Rus Derk Sauer en Goois Matras John de Mol. Gehaktbalgiganten die best stevig zaken kunnen doen maar dat volgens mij ruim binnen de grenzen van het betamelijke houden.

Het Britsche News of the World kon afgelopen week na 168 jaar de persen stilleggen omdat er op enorme schaal werd afgeluisterd. Nu had die krant zeker buiten het eiland al een zeer bedenkelijk imago, maar zelfs voor de sensatiebeluste Britten gingen deze praktijken alle perken te buiten.

Maar het blijft een duivels dilemma: waar houdt goede onderzoeksjournalistiek op en waar begint de ranzigheid van afluisterapparatuur, telelens en verborgen camera. Vergeet niet dat de meeste Nederlandse redacties met bescheiden middelen hun werk moeten doen en tegenover zich overheden of bedrijven weten met diepe zakken en legers aan onwillige medewerkers.

En er is geen serieuze journalist die nooit heeft gedacht om een gesprek heimelijk op te nemen of ergens met een verborgen camera naar binnen te wandelen. Peter R. de Vriesje spelen of een Alberto Stegemannetje doen, dat willen we allemaal zo nu en dan. Niks is frustrerender dan een vette misstand niet te kunnen publiceren omdat er geen bevestiging te vinden is bij de officiële instanties. Ofwel: veel nieuws gaat de ‘serieuze’ nieuwsconsument voorbij omdat de journalistieke regels spijkerhard zijn. Ik durf zonder meer te stellen dat GeenStijl en Powned het regelmatig beter doen omdat ze lak hebben aan de ongeschreven wetten van de ‘keurige’ journalistiek.

Stedelijk ‘wereldnieuws’ brengen zonder de wanstaltige praktijken van News of the World, met weinig mensen, weinig middelen en weinig ruimte: man wat is dat een klus.

Wouter de Heus


Deze column is eerder gepubliceerd in AD/Utrechts Nieuwsblad en op WouterdeHeus.nl.