Als journalist krijg ik regelmatig vreemde brieven, mails en telefoontjes. Vaak handig, soms buitengewoon vervelend. De oogst van afgelopen week was fenomenaal. Nu de bezuinigingen binnen ambtelijk Utrecht vorm krijgen ontstaan er actiegroepen binnen het meestal gesloten bolwerk van de stille krachten van de Domstad. Aan ons de taak om het kaf van het koren te scheiden en naar buiten te brengen wat voor iedereen interessant is om tot zich te nemen.

Maar het meest opmerkelijke bericht was een afscheidsmailtje van een jongerenwerker op Kanaleneiland. Veel Utrechters zullen het misschien niet weten, maar in die krachtwijk werken 14 mensen van Youth for Christ aan jeugdige vorming. De organisatie ontvangt daarvoor bijna 500.000 gemeentelijke euro’s. Een paar zinnen uit het mailbericht, waarbij de jongerenwerker na zeven jaren buffelen onvrijwillig door de moederorganisatie uit de prachtwijk wordt gehaald, kan ik u niet onthouden:

“Ik dank de Here Jezus Christus dat ik bijna 7 jaar in Zijn kracht en navolging Zijn liefde in Kanaleneiland mocht uitstralen...Wow wat is Hij liefdevol en trouw!!! Weet u/jij bent een parel in Papa Gods liefdevolle hand! Wat een geweldige tijd heb ik er genoten in deze echte prachtwijk, Rozeneiland, Kanaleneiland.”

Nu gun ik iedereen zijn of haar geloof en overtuiging. Ik schiet alleen in een verschrikkelijke kramp als van uw en mijn centjes ‘de liefde van Jezus’ over Kanaleneiland wordt uitgestraald. Ik zal de brief even herschrijven in het ‘Islamitisch’ mocht u dat zelf al niet in uw hoofd hebben gedaan.

Ik dank Allah en de profeet Mohammed dat ik bijna 7 jaar zijn grootheid mocht uitstralen over Kanaleneiland. Allah is groot en machtig. U bent de parel in de handen van Mohammed. Allah Akbar.

De wereld zou te klein zijn. Maar gelukkig vonden onze stadsbestuurders altijd een gaatje om Youth for Christ toch te financieren. Ze doen namelijk niet aan zendingswerk. Reeds.

Wouter de Heus


Deze column is eerder gepubliceerd in AD/Utrechts Nieuwsblad en op WouterdeHeus.nl.