Dat er iets niet goed schijnt met het klimaat begint mij steeds beter te bevallen. Niks Spaanse costas, Franse Riviera of Italiaanse Lagos. Op anderhalf uur kachelen van de Domstad schiep de schepper een prima paradijs voor een zonovergoten meivakantie. Columns schrijven op een iPad vanuit een lieflijke boomgaard met daarbij broodjes van de beste warme bakker van het land gun ik iedereen. Zolang ze dat maar vanaf een andere plek dan Westenschouwen doen.

Wel miste ik mijn jaarlijkse dodenherdenking. Geen Domplein zoals vroeger maar om en om Vleuten en De Meern. Hele bescheiden ceremonies bij kleine monumenten zoals ons land er honderden kent. Volgens sommige socialisten hadden PVV-ers er gisteren niks te zoeken. Ze zouden iets anders herdenken dan behoort. De gekte ten top. PVV-ers waren er altijd. Alleen vroeger vermomd als CDA-er, PvdA-er of VVD-er. Ik heb altijd geleerd dat iedereen vrij is in wat hij of zij denkt. Ik denk vaak aan mijn schoonvader die als kind met moeder en zus in een Jappenkamp zat terwijl zijn vader gedwongen een vliegveld bij Rangoon aanlegde. Of aan mijn moeder die, gevlucht voor de honger, als meisje naar familie met een boerderij in Ravenswaaij liep. Verkeerd afgeworpen Britse bommen verwoestte de boerderij van de buren en dode haar oorlogsvriendinnetje. Zouden die gedachten goed genoeg zijn?

Dit jaar dacht ik aan de Utrechtse verzetsheldinnen Truitje en Truus van Lier. Doodgewone studentes die deden wat ze vonden dat moest. Trui die na de oorlog nog genaaid werd door de fiscus voor het redden van 150 Joodse baby’s. Red tape van de ergste soort. Gelukkig werd dat een paar jaar voor haar dood rechtgezet door burgemeester Opstelten. En even dacht ik aan Osama. The world most wanted leefde als burgerlul in een treurige Vinex-bunker. Jihad deconfiture in het kwadraat.

Wouter de Heus


Deze column is eerder gepubliceerd in AD/Utrechts Nieuwsblad en op het weblog WouterdeHeus.nl.