Ze kunnen maar beter in de kerk zitten dan rottigheid uithalen op straat. Zo werd er nogal eens tegen kinderen en het geloof aangekeken. Nu er in de traditionele kerken geen kind meer onder de kansel zit heeft het geloof zich verplaatst naar de straat. Als Mohammed niet naar de berg komt, gaat de berg wel naar Mohammed.

Ik heb daar persoonlijk grote moeite mee. Youth for Christ die massaal op het jongerenwerk is gedoken, vooral in de Utrechtse krachtwijken. Christelijke hulpgroepen voor de hoeren van het Zandpad. Een zonderlinge artikel 31-dominee op Kanaleneiland die middelbare Turkse en Marokkaanse vrouwen naailes geeft, met ze eet, en het woord van Jezus als dessert serveert. En nu hebben we de Stichting Geloofshelden die in de herfstvakantie kindertjes in de Vinex laat voetballen en ze ondertussen de beste acties van Jezus van Nazaret inwrijft.

Ooit waren het alleen de kerken die hulp boden aan de minder bedeelden. Daar was niet veel mis mee. Iedereen zat bij een kerk en de kerken zorgden zelf voor hun verschoppelingen. Ook met naastenliefde heb ik geen probleem. Sterker, het is een van de mooiste deugden. Iemand heeft hulp nodig en iemand kan hulp bieden. Zonder tegenprestatie en het liefst volkomen onzichtbaar steek je dan een helpende hand uit.

Maar onze zwaar gereformeerde dominee op Kanaleneiland, die ik persoonlijk opzocht bij zijn huis vol Islamitische dames, de mannen van Geloofshelden die ik maandag jonge kinderen op straat zag ronselen: ze passeren een grens. Toen Jezus uitsprak ‘laat de kinderen tot mij komen‘ was dat met open vizier. En daar had hij geen gemeentelijk stuk kunstgras, een Turks, Marokkaans en Nederlandse vlag en glimmende goed opgepompte Adidasballen bij nodig.

De refo’s rukken op deze herfst. Het is dat u het weet. En weet ook dat de wereld te klein was als een fanatieke imam uw kindertjes en vrouwen onder handen nam.

Wouter de Heus


Deze column is eerder gepubliceerd in AD/Utrechts Nieuwsblad en op WouterdeHeus.nl.