Hoe moet je in 300 woorden tegelijk lief en meedogenloos voor iemand zijn. Ik ga een poging wagen. Het gaat om PvdA-bestuurder Harrie Bosch, überambtenaar en wethouder van ongeveer alles in de Domstad.

Ik mag die grote grijze vijftiger wel; zijn rust, zijn droge humor, zijn atletische- en bestuurlijke uithoudingsvermogen en zijn kracht om grote zaken geruisloos voor elkaar te krijgen, maken hem tot een aimabel man. Maar in laatstgenoemde kracht schuilt ook zijn grootste zwakte. Harrie de Zwijger opereert net iets te vaak in volledige stilte.

Zo deed Harrie, wiens naam de machtige van de woonplaats betekent, zonder overleg met de raad noch met wijkraad of buurtbewoners, het wijkbureau van Leidsche Rijn in de verkoop en wenste daarvoor enkel een kerk of moskee als koper. Hij deelde zonder college-overleg en zonder politiek mandaat 800.000 euro aan krachtwijkencentjes uit.

Slecht nieuws verwerkt Harrie het liefste alleen. Dus hij verzweeg de jarenlange vertraging van Leidsche Rijn Centrum en de nabijgelegen A2-tunnel om in stilte te kunnen werken aan vage deals. Harrie zegt niks aan bewoners en pers en kan er dan verdomd slecht tegen als hem dat kwalijk wordt genomen. Harrie regelt het allemaal in geheime vergaderingen met de raad. En anders zonder raad.

Dirty Harry joeg op criminelen en had schijt aan de regels. Vieze Harrie werkt voor de stad maar heeft niet zoveel op met de mening van haar inwoners. Das toch een beetje vreemde taakopvatting voor een wethouder.

Krasvast is de ziel van Harrie toch niet helemaal. Je krijgt hem op de kast door hem in de openbaarheid uit te maken voor achterkamertjes ritselaar. Een macher die gewoon doet wat hem uitkomt. Ik durf dat wel aan bij deze vriendelijke regent. Harrie had rond 1850 moeten leven. Toen mocht je lak hebben aan het gepeupel. In 2011 past dat echt niet meer: dan ben je geen Handige Harrie.

Wouter de Heus


Deze column is eerder gepubliceerd in AD/Utrechts Nieuwsblad en op WouterdeHeus.nl.