Ik heb zin om een positieve column te schrijven. Waarom exact weet ik ook niet, maar al ruim een week spookt door mijn hoofd dat mijn constitutie daar echt aan toe is. Al die azijnzure, bikkelharde en veel te kritische stukjes, wie zit daar nu op te wachten? Het roept ook veel tegenwerking op bij de meute positivo's van de stad. U kent ze wel, die bloemetjes mensen die huppelend langs de grachten darren. Een complimentje hier, een schouderklopje daar en altijd een volle glimlach op het gezicht. Ik ben zo niet. Al ben ik meestal de vrolijkheid zelve.

Voor iemand die gewend is de pen eerst in vitriool te dopen voordat er geschreven wordt is dat nog geen sinecure, een stukje vol jolijt. Van wat in deze stad word ik spontaan blij? Ja, van een uitgelekte begroting maakt mijn hart een sprongetje. Gewoon omdat niemand van de 6000 Utrechtse ambtenaren even de eigen website checkt als de nationale miljoenennota door een zelfde dommigheidje op straat ligt. Maar dat is leedvermaak.

Dicht bij huis dan? Zaterdag viert de veel geplaagde wijk Terwijde een muzikaal feest. Mooie klanken vanuit de Vinex om de schandvlek rond Hans en Ton te bezweren. Ik ga zeker kijken. Ik houd van muziek, van de Vinex en van een partijtje. Wie weet maak ik wel een rondedansje met een van de vijf dames van het organiserend comité. De schatten werken zich al maanden in het zweet nadat ze hun plan lanceerde bij de burgemeester.

Het siert Wolfsen dat hij de dames meteen van hulp voorzag. En dat de gemeente subiet 6500 euro fourneerde vanuit het Leefbaarheidsbudget. Geen geld voor een stukje imagoboost. Volledig happy was ik geweest als er ook een centje naar het Domstedelijk homopaar van het jaar was gegaan.

Maar gelukkig start deze week het Filmfestival. Mijn jaarlijkse hoogtepunt: in smoking keuvelen met de diva’s van het witte doek. Ik voorspel u voor komende week nog meer positiviteit.

Wouter de Heus


Deze column is eerder gepubliceerd in AD/Utrechts Nieuwsblad en op WouterdeHeus.nl.