Iedere woensdagmorgen bevind ik mij dus in een ruime wachtkamer aan de Vleutenseweg. Zo ook gisteren. Ik ben dan ergens op bezoek met mijn jongste zoon, ik schreef er al vaker over. Daarna proberen we er altijd een gezellig uurtje aan vast te plakken op de voor hem vrije woensdagmiddag. Als vader en zoon de hort op. Ergens een broodje eten, een kleine stadswandeling, een grote speelgoedwinkel, een stukje varen of zomaar keuvelend een uurtje voor ons uit rijden. Gisteren bedachten we dat het leuk zou zijn om zijn moeder en mijn vrouw onverwachts te bezoeken. Die werkt op de woensdagmorgen in een wat sleets pand op een behoorlijk versleten deel van Kanaleneiland.

Voor het pand bevindt zich een ruime parkeerstrook, en verdraaid, het is er nog gratis ook. Als stadsrijder met veel priegelervaring op de Oudegracht en voorzien van een bolide met de beste draaicirkel die er op de markt te vinden is vatte ik het eenvoudige klusje aan: het achteruit inparkeren. Jammer mensen. Met nog ruim een meter te gaan alvorens de grill van de rode bus achter mij te kunnen raken was er wat weerstand en een akelig schurend geluid. Toch geen kind dat zich onzichtbaar tussen twee auto’s aan het doorfriemelen was geweest? Of een verdwaalde trapkar? Niet van dat alles. Een halve meter uit de stoeprand bleek er op de parkeerplek een verdwaalde paal te staan. Onzichtbaar vanuit de auto want te laag maar voldoende aanwezig voor een lelijke beschadiging op de bolide. Nu hecht ik niet aan blik, maar man wat heb ik een bloedhekel aan zulke volstrekt debiele eenzame slopers.

Volgens een oud-raadslid was zijn grootste invloed in Utrecht geweest om ergens een paaltje geplaatst te krijgen en ergens anders een paaltje te laten verwijderen. Nu verbeeld ik mijzelf niets, maar ik ga al mijn invloed aanwenden om deze verdwaalpaal weg te krijgen. Al was het maar om even verlost te zijn van het soms akelig nutteloze gevoel dat je als Utrechts columnist vaak hebt.

Wouter de Heus


Deze column is eerder gepubliceerd in AD/Utrechts Nieuwsblad en op WouterdeHeus.nl.