zondag 28 mei 2017
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Toevallige passanten
Column
Gepubliceerd: 2012-08-07
door: Lisa Spit








Het moet minstens dertig keer zijn geweest. De keren dat we elkaar passeerden. Toch groeten we elkaar nooit. Al dan niet expres negeren we elkaar al jaren. Of lopen we zelfs een blokje om.

Zoals op die wolkeloze zondagmorgen, nabij mijn voordeur. Ik zag je naderen vanuit het centrum, de straat verder verlaten zoals dat alleen op zondag kan. Naderhand geneerde ik me.

Je lijkt jonger dan ik. Ik had jou kunnen zijn. En jij misschien wel mij. Je haren ongewassen en je kleding verfomfaaid. Waar je drie jaar geleden nog op mij leek scheiden onze wegen hier nu echt.

Welke naam gaven je ouders je? En in welk land zal dat zijn geweest? Ik denk niet dat ik het je ooit nog zal vragen. Dat je ooit te weten komt dat ik vanavond aan je denk en dat ik al maanden van plan ben over je te schrijven.

Had ik je kunnen helpen? Als ik jaren terug met je had gesproken? Waarschijnlijk niet, maar toch wil de ietwat naïeve vraag me maar niet los laten.

Een man die lange tijd geen dak boven zijn hoofd had vertelde me ooit dat hij het niet verdragen kon. Het gevoel genegeerd te worden. Het burgerschap werd hem erdoor ontnomen, zo zag hij dat. De stad wendde zich van hem af en wilde hem niet langer als inwoner erkennen. Jij lijkt er niets om te geven. Je loopt het liefst ongezien door de straten, zelden vraag je anderen om een gunst. De kleur van je ogen is mij dan ook onbekend. Je blik is gevestigd op je voeten, turend naar de grond waarop je loopt. Op zoek naar een schat, een in de haast te vroeg uitgemaakte sigaret, een verloren muntstuk of iets sterkers waarmee je de dagen door kan komen. Ik hoop dat je vindt waarnaar je al tijden zoekt.

Er zijn er velen zoals jij, die dwalen door de straten. Toch zijn mijn gedachten zelden langer dan een ogenblik aan hen gewijd. Je bent bijzonder, ook al weet je dat misschien niet. Waarschijnlijk is mijn kans verkeken en ben je al op weg naar een plek waar je je beter voelt. Zo niet dan hoop ik je nog drie jaar te passeren. Dan zal ik je blik vangen, je queeste een moment onderbreken. In de hoop je langzaamaan weer meer op je leeftijdsgenoten te zien gaan lijken.

Lisa Spit


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht