We namen de goedkoopste broodjes van de kaart. Een beetje onwennig zo tussen de lunchende zakenlieden in de chique brasserie van Grand Hotel Karel V. Op die plek eindigde onze maandenlange rondtour langs bekende Utrechtse horeca zoals eetcafé Orloff aan de Donkere Gaard, lunchcafé Zizo en de Winkel van Sinkel aan de Oude Gracht. Mijn jongste zoon en ik.

Hij was zeventien, had net zijn havodiploma en wilde naar de hotelschool. Al vanaf zijn vijftiende werkte hij in de keuken van spareribs restaurant Broadway onder de Hema. Had zich daar succesvol opgewerkt van afwasser tot 'grillman'. 'Als jij straks naar de hotelschool wil dan moet je ook eens wat anders zien dan alleen maar je eigen keuken', had ik hem gezegd. Daarom gingen we om de paar weken ergens een broodje eten.

En er was nog een reden waarom ik met hem wilde lunchen (lees: je kind onder vier ogen spreken zonder dat hij kan ontsnappen). Hij wilde naar Azië. Daar spaarde hij al jaren voor in keurige stapeltjes van 20 euro. Was zijn plan eerst nog vaag en omvatte het niet meer dan één woord: 'WEG'. Na verloop van tijd kreeg het idee steeds vastere vormen: 'Eerst naar Thailand, vrijwilligerswerk doen, dan naar een klooster, leren mediteren, daarna naar Indonesië familie bezoeken en tot slot naar het piepkleine eilandje Gili Trawangan, werken in een hotel.' Hij zou een jaar wegblijven.

Oink! Waar vind je als ongeruste moeder een 'Spoedcursus Overleven In De Wijde Wereld Voor Jongens Van Zeventien'? Boven elke volgende lunch bestookte ik hem met nieuwe Survival Tips: 'Een klein wondje altijd meteen behandelen alsof het een open beenbreuk is', 'Laat nooit, ik zeg nooit je rugzak onbeheerd op een vliegveld staan want voor je het weet zit je de rest van je leven tussen de ratten in een gevangenis in Bangkok' en 'Hoe mooi de meisjes daar ook zijn: geen seks!'

Dit keer ging het over zijn financiën. Hoeveel dacht hij per dag uit te kunnen geven? Natuurlijk had hij geen idee. 'Oké, de eerste tijd doe je vrijwilligerswerk, dat heb je betaald. Hoeveel geld heb je nog over en hoelang blijf je weg? Na een gecompliceerde staartdeling op een servetje kwamen we op een bedrag van: € 16,40 per dag. Daar moest hij dan wel alles van doen: eten, slapen en reizen. Da's nog geen acht bier, zag ik hem denken.

Toen de rekening kwam van de lunch viel zijn mond open: 'Mam! Van dat bedrag kan ik in Azië twee dagen leven!'

Wat er ook gebeurt met hem onderweg, met het geld zit het wel goed wist ik.

Marja Baseler