Klik hier voor een vergroting

Op 88-jarige leeftijd is onlangs Frans La Poutre overleden. In 2009 heb ik nog een column aan hem gewijd.

Wanneer ik La Poutre voor het laatst heb ontmoet, weet ik niet meer precies, maar ik zal hem missen. Tijdens een wandeling in de binnenstad is het iedere keer weer een aangename verassing als ik hem tegenkom. En met z'n verjaardag doe ik altijd even een kaartje in de brievenbus aan de Herenstraat.

Het is niet dat we echt close waren, m'n voornemen om hem een keer te bezoeken, om alleen maar even wat te kletsen, heb ik nooit uitgevoerd. Toen hij nog z'n winkel had, spraken we vaker met elkaar. Daarna alleen even kort als we elkaar weer ontmoetten in de stad. Ontmoetingen die sterk op elkaar leken.

Na de ontmoeting, een stevige handdruk, waarna Frans de twee samengeknepen handen een knietje geeft, terwijl hij zegt: "Grapje van m'n vader". In een tijd waar groeten zelfs al niet meer vanzelfsprekend is, zal ik zo'n bijzondere handdruk zeker missen. Een bijzondere handdruk van een gewone man. Zo is er wel meer dat La Poutre toch bijzonder maakt. Zo was hij altijd te herkennen aan z'n Baskische baret, zo'n grote zwarte.

In de tijd dat ik La Poutre leerde kennen, waren er meer van dat soort baretten in het straatbeeld. Ze gaven altijd een beetje de sfeer van verzet. Frans' collega, George Overstegen, droeg ook altijd zo'n baret. Voor zijn verzet tegen de Kieswet heeft hij zelfs nog vast gezeten en later schreef hij een boekje over het verzet in de oorlog. Of la Poutre de baret droeg als daad van verzet, zou ik niet weten. Het paste wel bij hem.




La Poutre Achter de Dom tijdens een wandeling in de binnenstad.


De laatste weken zijn er natuurlijk weer veel soorten wollen mutsen als hoofddeksel, maar in minder koude tijden wordt het straatbeeld toch gedomineerd door petjes. Zelf ben ik daar geen uitzondering op. Voor mij zijn het anonieme, functionele hoofddeksels. Gelukkig blijven er altijd een aantal mensen met een speciaal hoofddeksel over en er zullen er ook weer nieuwe bijkomen. De Baskische baret zal niet verdwijnen.

De eerste keer na zijn overlijden dat ik langs zijn huis fiets, had ik geen kaartje bij me. Anders had ik nog een afscheidskaartje in de bus gedaan. La Poutre zal ik niet meer tegenkomen, maar ik zal nooit langs z'n huis komen, zonder aan hem te denken. Ik zal hem missen.

Frans de Jonge