zaterdag 25 november 2017
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Akelei
Column
Gepubliceerd: 2014-05-28
door: hanneke gunsing








De buurvrouw verderop en ik maken steeds vaker een praatje met elkaar.
Dat vinden we allebei leuk.
Soms gaan die praatjes over in diepe gesprekken.
Dat vinden we beiden nóg leuker.

Toen ik laatst bij haar aan tafel zat voor het raam, in het mooie licht, zei ze: ‘Kijk!’
Er stonden bloemen op tafel. Ze zagen er wat ongeordend uit, zo bij elkaar en waren licht en donker van roze tot donkerpaars. Een bos wilde bloemen?

Je hebt van die mensen, die de namen van planten en vogels kennen en die die dan enigszins nonchalant noemen. Reuze interessant, want ik kan bloemen en vogels alleen maar voornamelijk bewonderen.
Die namen zijn een ontbrekend deel in mijn opvoeding.
Ooit gingen we met de bibliotheekvrijwilligers uit Breukelen als ‘beloning’ naar de (nieuwe) Hortus Botanicus in Utrecht. Er was een oudere gids-mevrouw aan wie je goed kon zien dat zij alles van planten en bloemen ging weten.
Mijn collega-vrijwilliger en ik sloegen bij de geraniums al bij het begin aan het benoemen van wat ons bekend voor kwam.

Het werd niks met dat uitstapje, qua ernst.
De gids deed erg haar best en wist veel, maar als we iets vroegen dan schoot haar kennis te kort. ‘Daar aan de overkant, op die rots groeit een…..?’ ‘Plantje’, zei ze.
Dat was fataal: we hebben snik-lachend de excursie volbracht. Tegen ons humoristisch geweld was geen kruid gewassen.

Zo moeilijk kan determineren toch niet zijn?
Dus deed ik een determineer-cursus.
We kregen een begin-les, schaften een boekje aan en gingen ‘te veld’.
Veldonderzoek: We kringden om een plantje heen, bukten, bekeken hoe de takjes splitsten, waar de knopjes begonnen en raadpleegden het boekje.
We mochten wel buiten de paden, maar niet buiten ons boekje treden.
De regels zijn streng.

Ik had mijn lachspieren thuis moeten laten, dat was het.
Dat gepietepeuter op de millimeter, de serieusheid ervan, het paste me niet.
Bewonderen wel.

Soms wordt er bewonderd door een speciaal gekweekte tulp te vernoemen, die heet dan de ‘Maxima’ of de ‘Juliana’. Mij overkomt dat vast nooit.
Hoewel?

Buurvrouw zei: ‘Dit is akelei, van mijn (volks-)tuin en ‘t doet me aan jou denken.’
Het bloemenkopje optillend, zag ik een verrassend mooi gelaagd petticoatje.
Een wilde bloem met een gevoelig innerlijk, dus.
In mijn badkamerspiegel kijk ik nu maar eens met buuv’s ogen. Xie niets akeligs, alleen AKELEI.
Ik heb een eigen bloem!
Wat een geschenk.

hanneke


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht