zaterdag 25 november 2017
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Valkuil
Column
Gepubliceerd: 2015-11-04
door: hanneke gunsing








Het is waar: ik ben een gevallen vrouw.
En niet een keer, maar meerdere keren.
Sneeuw, herfstbladeren, ijs in een bocht, een cellofaantje op de vloer: de oorzaken waren daar en ik was er ook. Op de grond. En met blessures, waaraan ik nog dagelijks word herinnerd.

De laatste keer kwam het door een baby.
Ik was nooit zo ‘van’ de baby’s, maar er heeft iets plaatsgegrepen.
In mijn hormoonhuishouding, las ik ergens.
Wij Seniores maken een hormoon aan, dat reageert op kleine mensjes.
Ik merkte al dat die kleintjes mij vriendelijk toelachten, zwaaiden of bekeken.
En dat is nieuw: er was altijd een kleine kat-uit-de-boom-pauze.

En die ‘hormoonval’ is een valkuil, bleek deze zomer.
Ik keek naar de leuke jonge moeder en haar leuke jongetjes-baby.
Net toen ik dacht ‘Wat een schatje(s)’, smakte ik op de grond. Hij en de kuil in de weg brachten me uit mijn evenwicht en ik landde gewichtig op mijn linkerknie.
Pas dagen later bleek mijn rechterbuitenenkel gebroken.
Ik werd opgeraapt door een paar vriendelijke heren en de jonge moeder.
En hinkte aan haar arm naar huis.
Het gaf tijd om het jongetje beter te bekijken en ik had hem graag besmakt.
Hij kon nog geen ‘Oma!’ roepen, zoals mij dat nu vaker overkomt op straat.
Ik ben helemaal geen grootmoeder, maar ik zwaai op mijn Oma’s en mijn hormonen en ik zijn dan geheel tevredengesteld.

Door die val ontmoette ik Weber (-A: zo heette mijn breuk), een fluitende verbandmeester, flexibel gekleurd gips, een ‘enkel-corset’ (brace) -het leek op een corset met veters en al-, een buitengewoon gevatte chirurg, kortom: mijn vrije val leverde heel wat op!
Het was mooi zomerweer en ik zat thuis, val-angstig te wezen. Ik moest dat vallen toch eens onder de knie krijgen. Vallen en ik: het valt wel , maar vooral niet mee.

En nu heb ik iets gevonden: er bestaat een ‘Vallen Verleden Tijd’-cursus,
want ook de overheid bevalt die vallende senioren niet.
Mijn Buuv en ik doorstonden de eerste les van de ‘Valjuf’ , morgen de tweede.
Wij moeten van onze onderdanen ‘voetzoekers’ maken, zodat je niet op de grond knalt.
Ons is beloofd dat wij gaan leren vallen, sterker nog: wij gaan het leuk vinden.
Zonder valscherm.
Het gaat mijn voorstellingsvermogen te boven.
Eerst maar eens in slaap vallen, want ik lig er wakker van. Nog één nachtje…… met vallen en opstaan!
Val aan!!!
Morgen.

hanneke


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht