zaterdag 25 november 2017
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Buurmens
Column
Gepubliceerd: 2016-02-16
door: hanneke gunsing








Er komt een nieuw buurmens tegenover mij wonen
in de gang.
Ik heb 3 directe buren: boven, naast en onder mij.
De benedenbuurman is geluidloos, de bovenbuuv hoor ik af en toe en de buurman naast mij hoor ik gitaar oefenen, begeleid door een scheurende hoest.
Gelukkig scheurt de gitaar niet.

Door de nieuwe buurman moest ik aan mijn benedenbuurman denken.
Hij maakte door zijn verschrikkelijke gehoest duidelijk dat hij zich onder mij bevond.
Ik zag hem nooit.
Ik hoorde hem dus wel en vooral af en toe als het leek alsof hij een woedend telefoongesprek voerde, waarbij hij de ander geen kans gaf om ook iets te zeggen. Het liep hoog op, hoorde ik in mijn slaapkamer, waar ik net probeerde in slaap te vallen.

De huismeester en ook buren vertelden mij dat ‘er iets was’ met de buurman, had ik hem ’s nachts al gehoord?
De oude buurman, die ik inmiddels al eens had ontmoet, had in een kamp gezeten.
Vanaf die tijd wist ik dat hij geen ruzie had, maar angst en voelde diep medelijden met hem.
Hij zag er erg ‘verleden-tijdsig’ uit met zijn bril en kleren uit de jaren zestig.
Dat viel me op, toen ik me aan hem voorstelde in de lift.

Toen ik eens een kastje in de badkamer probeerde op te hangen en dat –overdag- wat geboor vereiste, kwam de buurman aan de deur.
Hij hief zijn vinger woedend en sprak deftig: ‘Dat wens ik niet in een seniorenflat!!!’
Ik wenste dat dat kastje nu eens hing, legde ik hem uit.
Ik wist niet dat hij overdag sliep, en ’s avonds en ’s nachts wakker was.
Hoewel hij behoorlijk doof was, had hij wel last van sommige geluiden.
Het was niet makkelijk om goede buren met hem te zijn.

Een paar jaar later had ik lekkage (dat gebeurt in onze appartementen), waar de buurman veel last van had.
Daardoor kregen we wat meer
contact, noodzakelijkerwijs.
Toen hij mijn gang-poster van Che Guevara zag, vroeg hij verheugd: ‘Buurvrouw, bent u links?’
Plots was hij blijer met mij.
Hij had ook een portret van Che, maar van Marx
nog niet.

Ik kon nergens een beeltenis van Marx vinden
in de stad.
Ik printte Marx’ kop vanaf internet en deed het met een kaartje in zijn brievenbus.
En hoorde niets.

Op zijn rouwkaart - jaren later- stond zijn naam en…..
het portret van Marx.


hanneke


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht