maandag 10 december 2018
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Treincontacten
Column
Gepubliceerd: 2016-01-08
door: Dik Binnendijk








In de twee eerste jaren van mijn studie biologie (1967-1969) was ik spoorstudent. Vanuit Kamerik moest ik drie kilometer fietsen naar het station Woerden; dan met de trein naar Utrecht en vervolgens met mijn stadsfiets naar college in de binnenstad. Aanvangstijd: half negen of negen uur; precies weet ik het niet meer.

’s Morgen zat ik meestal met dezelfde mensen in de trein. Na verloop van tijd herkende ik ze: eerst alleen op het perron en in de trein, later ook daarbuiten. Die ontzettende drukke vrouw bijvoorbeeld. Ik hoefde haar niet te zien, maar die stem alleen al. Daar zit de chagrijn weer, de vetzak en de hangsnor, noem maar op. Ik zat niet continu te staren naar mijn medereizigers, maar op den duur vallen dingen gewoon op.

Hé, die twee praten met elkaar: ze kennen elkaar dus. De vrouw die altijd zo vrolijk is, zie ik nu al een week treurig kijken. Zou haar relatie uit zijn? Die twee mannen met regenjassen aan, reizen altijd samen: vast collega’s. En zo vulde ik zonder echt contact te hebben bij stukjes en beetjes hun levens in. Je sprak elkaar alleen aan als de trein te vol was of een tijd midden tussen de weilanden stil stond. Daarna ging je elkaar ook groeten, zoals de beide regenjasmannen. Later bleek één van hen getrouwd te zijn met de vrouw die mijn moeder bijna twintig jaar lang hielp met het schoonmaken van haar huis.

Bijna alle mensen die ik onthield, waren ouder dan ik. Slechts een jongen van mijn leeftijd is me bijgebleven. Hij zag er goed uit, lachte veel, reageerde leuk op anderen enzovoort. Ik had zo een heel positief beeld van hem opgebouwd, maar gesproken had ik hem nooit.

Ik woonde al een paar jaar in Utrecht, toen ik hem onverwachts tegenkwam als verkoper in de elektriciteit- en radiowinkel Kontakt aan de Lange Viestraat (nu is op die plek McDonald’s gevestigd). “Hoe is het met jou? Al een tijd niet meer gezien!” Hij keek me aan met een blik van ‘wat mot die vent van me...’ “Ik ken u niet.” “Ik jou wel. Maar waarvan: geen idee... Ik zal me wel vergissen... Excuus!” Een week later schoot het me ineens weer binnen: ik kende hem vanuit de trein.

Dik Binnendijk


Stuur dit bericht door!

Telefoonboek naar mijn kop
PANN: expressiegroep en huwelijksceremonie
De invalquizmaster
Een bed in Hellendoorn
Keuzegids, Boulevard, Bob en Saïda
Ouderwetse witte glibber
Gate 7
Lombok 2: jatten en kraken
Lombok 1
Kanaalweg met snufje Parijs
Krelis
Trekvogels en Schiphol in zee
Voetbalgeleuter
Radiocursus geven in Tirana 3: Het Naspel
Radiocursus geven in Tirana 2: Interviews beluisteren in ‘t Albanees
Radiocursus geven in Tirana 1: Het voorspel
Beffie heet Poes
800 km wandelen
Worstmakerij
Cultuurbarbaar
De stortbak
De toiletpot
De rollende gek
Vreemd Volk
Dag Westerkerkklokgebeier
Beffie
Lucifer
Walmen
Van veevoer tot frikandel en kippe(n)poot
De buurtpakjesaanpakker
Plattebuikenbiologen
Vlijtige liesjes
Biospekt
Driedeling donkerblauw
Bontjassen
De engerd
Merakels
Wachten, wachten en nog eens wachten
Mieke’s of Miekes auto?
De begrafenis
Incognito
Nationaal Zorg Fonds, Ziekenzorg en opoe
Ei à la Hennie
Domroep
Spuitende fontein(en) bij Park Paardenveld
Hildebrandstaete of op zoek naar Ron
Paterson en de poedel
Rode pumps
Lekker Dier? Lekkere Boer?
Naamgenoot
Dag RASA
Dubbelglas (deel 2)
Dubbelglas (deel 1)
Het ijs breken
Duizend exen
Giovanni en de levende bezems
O.Z.E.B.I. met de benen wijd
Trans II
De fruitvlieg en de Sparta
Corpsbal
Fortepiano: oma van de moderne vleugel
Prins Claus
Twijfel
Geertekerk
Zondagshalfuur
Herinneringen aan Corry Brokken (1932-2016)
Op kamers
Sloepenrace
Jappenkamp
Marktzicht
Anton en de kus
De laatste veren van V&D
Dag Konsertzender Utrecht
Mijn Woo-pas
Vreemde eend
Kontakt
Treincontacten
Kraken met oliebollen
Penningen meester?
Buurtsint
Hoerendrempels
Zwemmen of niet

© 2007-2012 AllesoverUtrecht