zaterdag 25 november 2017
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Treincontacten
Column
Gepubliceerd: 2016-01-08
door: Dik Binnendijk








In de twee eerste jaren van mijn studie biologie (1967-1969) was ik spoorstudent. Vanuit Kamerik moest ik drie kilometer fietsen naar het station Woerden; dan met de trein naar Utrecht en vervolgens met mijn stadsfiets naar college in de binnenstad. Aanvangstijd: half negen of negen uur; precies weet ik het niet meer.

’s Morgen zat ik meestal met dezelfde mensen in de trein. Na verloop van tijd herkende ik ze: eerst alleen op het perron en in de trein, later ook daarbuiten. Die ontzettende drukke vrouw bijvoorbeeld. Ik hoefde haar niet te zien, maar die stem alleen al. Daar zit de chagrijn weer, de vetzak en de hangsnor, noem maar op. Ik zat niet continu te staren naar mijn medereizigers, maar op den duur vallen dingen gewoon op.

Hé, die twee praten met elkaar: ze kennen elkaar dus. De vrouw die altijd zo vrolijk is, zie ik nu al een week treurig kijken. Zou haar relatie uit zijn? Die twee mannen met regenjassen aan, reizen altijd samen: vast collega’s. En zo vulde ik zonder echt contact te hebben bij stukjes en beetjes hun levens in. Je sprak elkaar alleen aan als de trein te vol was of een tijd midden tussen de weilanden stil stond. Daarna ging je elkaar ook groeten, zoals de beide regenjasmannen. Later bleek één van hen getrouwd te zijn met de vrouw die mijn moeder bijna twintig jaar lang hielp met het schoonmaken van haar huis.

Bijna alle mensen die ik onthield, waren ouder dan ik. Slechts een jongen van mijn leeftijd is me bijgebleven. Hij zag er goed uit, lachte veel, reageerde leuk op anderen enzovoort. Ik had zo een heel positief beeld van hem opgebouwd, maar gesproken had ik hem nooit.

Ik woonde al een paar jaar in Utrecht, toen ik hem onverwachts tegenkwam als verkoper in de elektriciteit- en radiowinkel Kontakt aan de Lange Viestraat (nu is op die plek McDonald’s gevestigd). “Hoe is het met jou? Al een tijd niet meer gezien!” Hij keek me aan met een blik van ‘wat mot die vent van me...’ “Ik ken u niet.” “Ik jou wel. Maar waarvan: geen idee... Ik zal me wel vergissen... Excuus!” Een week later schoot het me ineens weer binnen: ik kende hem vanuit de trein.

Dik Binnendijk


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht