vrijdag 28 juli 2017
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Schatgraver
Column
Gepubliceerd: 2016-07-31
door: hanneke gunsing








‘k Was me niet zo bewust van deze hobby
tot vanmorgen….
Elke ochtend sms-en mijn Lief en ik om te informeren naar de stand van zaken:
Goede Morgen (gm); hebben we goed geslapen (gg); hoe is het met het lijf, is er veel of minder pijn?
Als we dat hebben uitgewisseld, dan wensen we elkaar Prettige Dag (pd) en doen de groeten (grt) aan wie er die dag ons gezelschap is.
We eindigen met twee kruisjes (xx).
U weet wel.

Lief is sinds kort op Facebook. Ik heb hem aangestoken.
Hij vindt mij leuk (vink) en volgt voornamelijk míjn plaatsingen (posts).
Vanmorgen vond-ie het plaatje van een klein meisje dat haar pop voorleest zo schattig.
Ik ook.
Dus ik plaats.
(‘Ik ben, dus ik plaats…’ op Facebook - filosofie van nu).

Mijn sms: ‘Facebook is een schatkamer!’
Want ik bevind mij in een digitale wereld vol kunstenaars, schrijvers… elke dag zie ik
prachtige dingen.
En die schatten pluk ik –met vermelding van de bron!- en plaats ik.
Tot genoegen van vele Vrienden (Facebookies) blijkt uit de commentaren (comments).
En daar word ik dan weer blij van.
Dat komt door de shotjes dopamine die je krijgt, vertelde een professor.

‘Ik ben een schatgraver, dat zie je maar aan jou’, sms-te ik mijn eigen Schat met een hoofdletter.
Want zo is het wel.
Het is een gave die ik van mijn moeder mee kreeg, die zag veel moois te midden van haar droefheid.
En daar wees ze me op.

Altijd heb ik schat-gegraven, schatten zijn altijd overal.
Ze komen in menselijke gedaante, in voorwerpen, in de natuur, in kunst.
Het vergt wel een bepaalde blik of bril waarmee je om je heen kijkt.
Ik ben wel blij met die blik, waar je mee door stof of beschadiging heen kunt kijken.
Schatten zijn soms wat verborgen en dan vergt het
wat graafwerk.

Zo diepten chirurgen mijn Grootste Schat op uit mij, waar ik hem als schatbewaarder 9 maanden dicht bij mijn hart droeg: mijn Zoon.
Een schat van een baby, peuter, kleuter…. en nu volwassen kerel.
Dat witblonde ventje zie ik nog steeds in hem.

Van onschatbare waarde zijn herinneringen.
Aan schatten, die er niet meer zijn.
Die zijn schatplichtig aan de hemel en ik schat in dat ik ze weer zal zien.
Voorlopig houd ik mij bezig met het aardse paradijs te midden van de stofwolken hier.
Ik graaf schat.
Graag!

hanneke


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht