vrijdag 28 juli 2017
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Lopografie
Column
Gepubliceerd: 2017-05-03
door: hanneke gunsing








School was voor mij een veilige haven.
Ik ging graag en slurpte alle kennis op.
Vooral lezen en schrijven vond ik leuk en later talen.
Goede cijfers in alle vakken behalve gymnastiek.
Ik leerde beter met en uit mijn hoofd dan met mijn lijf.

Mijn moeder vertelde dat zij niet goed was in aardrijkskunde op school.
Haar zus en broertje lachten haar erom uit.
Ik vond dat sneu voor haar en werd dus ook niet goed
in aardrijkskunde.
Uit solidariteit of gaf mijn moeder mij een boodschap?
Onlangs las ik weer dat moeders dat -psychologisch gezien- doen met dochters: ‘Word niet beter dan ik!’

Aardrijkskunde: het maakt mij nog steeds niet uit of grond alluviaal of diluviaal is en welke grondstoffen waar gevonden worden.
Waar landen precies liggen, in welke volgorde.
Natuurlijk leerde ik over Nederland, de provincies,
de steden.
Maar als de gevreesde blinde kaart voor het bord hing, betichtte ik Haarlem er net zo makkelijk van om Delft te zijn als andersom.
Het onderscheid tussen Scheveningen en Hoek van Holland ontging mij volkomen.

Gelukkig bedreven mijn moeder en ik
praktische aardrijkskunde.
Als huishoudster-met-kind deden wij boerderijen aan, dorpen, steden.
Van Friesland naar Gelderland, Overijssel, Den Haag, de Zaanstreek, Zeeland.
Op mijn tweede sprak ik vloeiend Fries, op mijn dertiende verstond ik mijn Zeeuws-Vlaamse
klasgenoten amper.

Zo weet ik welke plaatsen er in ‘de Zaan’ liggen, dat je Sinte Pier zegt tegen Nieuwvliet (Z-Vl.), waar St. Pancras ligt en dat mijn hart verpand is aan Deventer.
Dat Zeeuws-Vlaams erg lijkt op Belgisch Vlaams.
Dat ze ‘zingen’ in de Zaan, inslikken in Overijssel en de ‘see is sout’ seggen in Amsterdam.
Utrecht ‘deden’ mijn moeder en ik niet, blij doe ik dat
nu zelf.
Topografie en ik: het werd niks.
Met mijn opgedane plaatselijke en plaatsen-kennis red ik me aardig.

Fotografie en ik: dat werd het!
Mijn moeder kiekte, mijn vader was een
geweldig fotograaf.
Hoe hij componeerde, het licht ving.
Wij hebben ‘het oog’, mijn tante en haar zoons, het zit in de familie.
En dus kijk en kiek ik, terwijl ik loop voor mijn conditie.
Een fotoverslag volgt op Facebook met ‘Je ziet wat….. als je je rondje loopt’.
Dat wordt gezien en bekeken.
Door de naar Meppel verhuisde buuv, en de -inmiddels Groningse- neef, voormalig V & D-er hier.
Ze ‘lopen mee’ door Utreg.
Het is eigenlijk ‘lopografie’, schreef de Grunninger.
Kijk, dat is nu goed gezien!


hanneke


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht