maandag 25 juni 2018
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Radiocursus geven in Tirana 3: Het Naspel
Column
Gepubliceerd: 2018-06-08
door: Dik Binnendijk








Op naar het vliegveld. Maar ik had er die vrijdag (12 juni 1998) wel flink de pest in: geen borrel na! Mijn cursusmaatje Leo Knikman kon nog een dag blijven in Tirana. Veel van de vijfentwintig Albanese en Kosovaarse radiocursisten waren ook nog aanwezig op de borrel. Ik keek met veel plezier terug op die intensieve maar zeer inspirerende week (zie de column ‘Radiocursus geven in Tirana 2’). De emoties tussen enkele cursisten liep soms hoog op: woede, tranen en veel intermediaire praatsessies met de tolk als tussenpersoon. Maar met z’n allen lukte het om uiteindelijk de sfeer goed te houden. En de laatste dag natuurlijk: foto’s maken en adressen uitwisselen.

De cursisten zwaaiden me uit toen ik in de taxi wegreed. We reden langs het rijtje flats waarvan de voorkant in elkaar gestort was. Ik zag de vele gaten in het wegdek en de rioolgaten op de stoep. De putdeksels waren allemaal weg. Het was gewoon ‘s avonds oppassen als ik in het donker terugliep naar mijn hotel. Soms leek Tirana echt op een stad na een oorlog. Op het platteland zag ik ook weer de koepelbunkers die onregelmatig in het landschap ‘neergedonderd’ waren. De communistische partijleider Enver Hoxha (1908-1985) liet er zo’n 700.000 bouwen. Met gemiddeld 24 bunkers per vierkante kilometer moest het Albanese leger zo de kapitalistische bezetters tegenhouden. Die bezetters zijn nooit gekomen.

In 1998 waren er nog geen rechtstreekse vluchten tussen Amsterdam en Tirana. Mijn vliegtuig ging naar Wenen. Na een nachtje in een hotel kon ik pas de volgende ochtend doorvliegen naar Schiphol. Twaalf uur landde ik op Amsterdam Airport. Daarna snel naar huis in Utrecht. Half zes moest ik weer in Amsterdam zijn, want dat was de reden waarom ik niet kon blijven borrelen in Tirana.

Toen ik vrijdag 5 juni 1998 werd benaderd door Free Press Now of ik de tweede radiocursus in Tirana kon geven, had ik een voorwaarde (zie ook de column ‘Radiocursus geven in Tirana 1’). Ik had twee kaarten voor de opera ‘Siegfried’ van Richard Wagner in de Amsterdamse Stopera. En die derde opera uit de Wagners cyclus ‘Der Ring des Nibelungen’ wilde ik beslist zien! Bij ‘Das Rheingold’ en ‘Die Walküre’ was ik ook aanwezig. Voor de vierde opera ‘Götterdämmerung’ waren de kaarten al in huis.

‘Siegfried’ is een opera in drie bedrijven, duurt bijna vier uur en heeft twee pauzes. Bij dit soort lange opera’s is het gebruikelijk geworden, dat na elk bedrijf de zangsolisten naar voren komen. Gezamenlijk nemen ze het applaus in ontvangst. Aan het eind van het tweede bedrijf heeft Siegfried de draak Fafner doodgestoken en ook zijn eigen opvoeder Mime. Siegfried bevindt zich achter op het toneel in het hol van Fafner. Het toneel is bezaaid met obstakels. Het is donker en Siegfried moet in die duisternis naar voren komen voor het applaus. We horen een klap, gestommel en daarna blijft het akelig lang donker. Dan klinkt er een stem uit een luidspreker: “Dames en heren. Tenor Heinz Kruse is door een ongeval niet meer in staat om zijn rol van Siegfried in het derde bedrijf op zich te nemen. Het spijt ons. Dit is het einde van de voorstelling vanavond. Wij verzoeken u de zaal te verlaten. Wij bieden u bij de bar nog een glas champagne aan.”

Wat er precies gebeurd was, werd niet verteld. Maar door wat te googlen vond ik een recensie uit ’98. Heinz Kruse is gestruikeld! Ja, dat hadden we ook gehoord. Door de val was zijn ellenboog uit de kom geschoten. Oef pijnlijk! Ruim een jaar later mochten we gratis aanwezig zijn bij de generale repetitie van Siegfried. En zo heb ik die opera uiteindelijk toch helemaal gezien. Maar voor die zaterdag (13 juni 1998) kwam er zo een onverwacht einde aan een intensieve radiocursusweek.

Alleen, wat zal ik nu na twintig jaar eens gaan doen met al die fotoafdrukken die ik heb laten maken voor mijn oud-radiocursisten in Tirana. Een paar weken geleden ontdekte ik die stapel. Ik heb beloofd om de foto’s op te sturen. Maar vrij kort na de radiocursus was in Kosovo de oorlog echt uitgebarsten. Post kwam er niet meer aan; ook niet meer in Tirana. Nou, verscheuren lijkt me het beste… met muziek uit de ‘Siegfried’ op de achtergrond.

Dik Binnendijk

mini koepelbunkers
Voor toeristen: Albanese mini-koepelbunkers (foto: Dik Binnendijk)


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht