vrijdag 19 oktober 2018
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Radiocursus geven in Tirana 2: Interviews beluisteren in ‘t Albanees
Column
Gepubliceerd: 2018-05-25
door: Dik Binnendijk








Het begon al vroeg te schemeren die zondagavond in 1998 op het centrale Skanderbegplein in de Albanese hoofdstad Tirana. Met radiotechnicus-programmamaker Leo Knikman dronk ik daar een biertje. Vrijdagmorgen wist ik nog niet dat ik twee dagen later in Albanië zou zijn om een week lang een cursus te geven aan vijftien jonge radiomakers. Aan de grens van Albanië dreigde de Kosovo-oorlog. Er hadden zich veel cursisten uit Kosovo ingeschreven. Zouden ze wel komen?

Maandagochtend negen uur zouden we in het Instituti Shqiptar i Medias (Albaans Media-instituut) beginnen. Vijf studenten. Een kwartier later waren het er tien. En om half tien zaten we met vijfentwintig mensen opgepropt in een veel te klein leslokaal. Na het officiële welkomstwoord van de instituutsdirecteur kwam Leo op het idee de groep in tweeën te splitsen. De helft ging met Leo mee naar het technieklokaal voor les in het gebruik van een radiorecorder en het per computer monteren van interviews (door ‘elektronisch knippen en plakken’ een interview vooral korter maken). Zelf zou ik me beperken tot de inhoudelijk kant van het maken van goede kritische radio-interviews. Na de lunch wisselden we van groep.

De helft van onze cursisten kon je schuiven onder jong, onder de dertig. De rest was ouder. Er waren zelfs een paar zestigers. Zij waren gepokt en gemazeld in de communistische tijd. Tegen mijn verwachting in waren vooral die ouderen zeer leergierig. Behalve radiojournalisten waren er ook televisiejournalisten. Die kon ik ook wel wat bijbrengen want veel van het radio- en televisiewerk heeft dezelfde basis, zeker bij interviews. Een probleem was dat een klein deel van de cursisten voldoende Engels sprak. De ouderen spraken naast Albanees redelijk Russisch, maar die taal beheersten Leo en ik niet. Gelukkig hadden we allebei een eigen tolk. Die van mij was een Albanese student Engels. Ze deed het prima; we begrepen elkaar goed en waren echt een twee-eenheid.

Hoe het cursusprogramma precies in elkaar zat weet ik niet meer. Veel onderdelen zullen hetzelfde zijn geweest als bij mijn radiolessen op de School voor Journalistiek in Utrecht. Ongetwijfeld ben ik begonnen met een training in het leren kritische vragen te stellen en hoe je ‘voort-reutelende’ gesprekspartners kunt onderbreken. In de communistische tijd waren ze dat niet gewend. Dat onderbreken hebben we geoefend in rollenspellen. Daarna gingen ze in duo’s een interview voorbereiden, regelen en houden met een Albanese hotemetoot. Dat interview moesten ze ook monteren. We sloten vrijdag de cursus af met vier radio-uitzendingen, waarin die interviews zaten. En ik denk dat er ook een gast live in de studio aan de tand werd gevoeld.

Het waren in elk geval lange dagen. Ik herinner me nog goed dat ik tot woensdagavond laat naar cassettebandjes heb geluisterd met al die interviews in het Albanees. Waar die gesprekken over gingen: geen idee! Ik luisterde naar de intonatie van de man of vrouw die geïnterviewd werd. Was deze te lang aan het woord? Hoe onderbrak de verslaggever de geïnterviewde? Normaal, krachtig of aarzelend? Wat is de reactie van de geïnterviewde? Liet de verslaggever over zich heen lopen of was de verslaggever vasthoudend? De volgende dag bespraken we meeste interviews. Via de tolk en de cursist hoorde ik toen pas waar het gesprek over het ging. Grappig was om te merken, dat ik - ook dankzij het vooraf afluisteren - toch zinnige feedback kon geven.

Vrijdag eindigden we met 25 cursisten, net zoveel als waarmee we begonnen waren. In dezelfde cursus van een week eerder lukte dat niet. Tijdens de evaluatie en het maken van allerlei groepsfoto’s hoorden we dat de cursisten over het algemeen positief waren over de inhoud en de sfeer van de radiocursus. Leo was bij de afsluitende borrel, maar ik moest vóór de drank al met een taxi naar het vliegveld. Wordt vervolgd.

Dik Binnendijk

Tirana2 Groot deel van de radiocursisten met ‘meester’ Dik (1998, Tirana)


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht