zaterdag 25 november 2017
Versie 3.00.0
  Uw dagelijkse dosis Domstadnieuws!


Aanmelden Mijn AOU

Van Muziekcentrum tot winkelgebouw en Muziekpaleis
Webcam Overzicht


Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Opiniepagina
Variapagina



Het asielverhaal van Khales: van Aleppo naar Utrecht
Gepubliceerd: 2017-03-16 20:21:46
Door: Christenunie




Khales

Vluchtelingen komen relatief vaak negatief in het nieuws. Hierdoor wordt al snel vergeten dat ook zij die gevlucht zijn ambities hebben, kunnen dromen en graag willen bijdragen aan de samenleving. Zo ook Khales die in 2015 uit Syrië vluchtte – niet wetende waar hij terecht zou komen – in de hoop een nieuw bestaan op te bouwen. We zitten samen onder het genot van een koffie en een stroopwafel (die kennen ze niet in Syrië) in zijn ruime studio. Het valt op hoe goed Khales al Nederlands spreekt. Ondanks dat hij pas zes maanden oefent, spreekt hij het hele interview bijna foutloos Nederlands. Ik spreek met hem over zijn vluchten, zijn ervaringen in Nederland tot dusver en over zijn toekomstplannen.

Khales, kun je je even voorstellen?

“Mijn naam is Khales, ik ben 24 jaar oud en ik ben geboren en getogen in Aleppo.”

Kun je ons vertellen wat de reden is dat je bent gevlucht? 

Khales vertelt dat er in 2014 in Syrië een burgeroorlog uitbrak tussen de regering van Assad en de burgers die meer vrijheid wilden. “Iedere jongeman werd opgeroepen om te dienen in het leger van Assad, als je dat weigerde dan werd je in de gevangenis gezet,” vertelt Khales vol afgrijzen. “Omdat ik het niet eens ben met Assad en al helemaal niet in zijn leger wilde dienen, ben ik gevlucht.”

Zou je voor ons willen omschrijven hoe je bent gevlucht?

“Het was echt de moeilijkste beslissing in mijn leven.” begint Khales zuchtend. Op 15 augustus 2015 begon hij zijn reis, niet wetende of hij zijn ouders ooit terug zou zien. “Ik had geen keuze want ik stond op de ‘zwarte lijst’ van de regering. Het was vechten voor Assad of de gevangenis in of nog erger. Het was ook erg gevaarlijk om te vluchten, je kon niet rechtstreeks naar Europa of zo.” Khales begon zijn reis alleen door naar de grens van Turkije te rijden met een bus. “Daar werd ik voor het eerst in mijn leven geconfronteerd met ISIS en Jabat al-Nusra. Op dat moment was ik erg bang omdat ik tattoos heb, en als zij ergens een hekel aan hebben dan is het wel aan tattoos. Gelukkig kon ik de tattoos verbergen en de mannen van al-Nusra overtuigen dat ik me – nadat ik mijn zieke moeder van medicatie had voorzien – hen kwam helpen in de jihad.” Zij geloofden hem en ze lieten hem door. Via de grens kon hij per bus naar Istanbul reizen waar hij – na een maand gewacht te hebben – de kans kreeg om per boot naar het Griekse eiland Mythilini te varen. “Dat was echt doodeng,” herinnert Khales zich. Ze kwamen vast te zitten tussen Izmir en Mytilini omdat onze motor het begaf en de Griekse kustwacht wilde ons niet helpen omdat we nog op Turks gebied voeren. “Ik dacht echt op dat moment dat het mijn laatste dag was, ik dacht dat ik doodging.” Uiteindelijk sleepte de Turkse kustwacht hen terug naar Turkije, juist de plek waar hij zo graag vandaan wilde. “Het koste maar liefst 2000 euro en die kreeg ik niet meer terug.” Gelukkig kreeg ik van de persoon die de bootreis organiseerde nog een kans. “Ja, ik was doodsbang, ik durfde eigenlijk niet meer, maar ik had geen keus.” De tweede poging was het wel raak: “We kwamen aan op Mythilini waar we vervolgens per boot en per bus naar Athene konden.” In Athene aangekomen was de volgende stap Macedonië. “Daar waren ze wat minder aardig voor vluchtelingen, de politie wilden ons daar echt niet hebben.” Via Macedonië reisde Khales naar de grens van Servië waar hij maar liefst vier dagen moest wachten om per trein naar Belgrado te reizen. “Mensen waren zelfs aan het vechten om een plekje te krijgen. Het was echt chaos daar. Uiteindelijk lukte het me om net een plekje te bemachtigen.” Via Belgrado reisde Khales verder naar de grens van Servië en Hongarije waar vluchtelingen werden geweerd door hekken: “Hongarije was wel echt moeilijk, ze hebben een muur gebouwd zodat het niet mogelijk was om naar Hongarije te lopen. Uiteindelijk zijn we via een gegraven tunnel toch Hongarije ingekomen.” Eenmaal in Hongarije was de volgende stap de hoofdstad Boedapest. Via-via regelde Khales een autorit naar Boedapest maar dat verliep niet als gepland: “ik was in de auto in slaap gevallen en werd na een tijdje wakker toen ik ontdekte dat mijn portemonnee was gestolen. De chauffeur deed alsof zijn neus bloedde, maar hij was verantwoordelijk, dat weet ik zeker. Op dat moment zonk de moed me in de schoenen, ik had bijna niets meer.” Maar dat Khales niet voor een gat te vangen is werd al snel duidelijk: “gelukkig had ik mijn paspoort en wat extra geld los in mijn broekzak gepropt, just in case zeg maar.” Hij kwam in Boedapest terecht en kon daar gratis – door een regeling van Angela Merkel – op de trein naar Oostenrijk. “Oostenrijk was echt een verademing, de politie was daar voor het eerst gewoon aardig tegen je. In Wenen kon ik gratis verblijven in een gebouw van het Rode Kruis en ook het eten en drinken was er gratis.” Toch kon Khales geen asiel aanvragen in Oostenrijk, hij moest verder West-Europa in. “Het was best apart, ik wilde eigenlijk heel graag naar Engeland maar eenmaal op het station besloot ik om naar Nederland te gaan.”

Had je in Syrië weleens over Nederland gehoord?

Khales knikt met een glimlach van oor tot oor: “Ja natuurlijk, vooral vanwege het voetbal. Ik ben een echte liefhebber en ken alle spelers. Maar ik kende Nederland ook al vanwege mijn opa en oma, zij waren in de jaren 70 in Amsterdam op vakantie.” Khales vult aan: “en ik wist dat Nederland het land is waar je alles mag zijn, waar vrijheid is.”

Dus je koos ervoor om naar Nederland te gaan. Hoe werd je in Nederland opgevangen?

“Ik wist via internet dat ik naar Ter Apel in Groningen moest gaan om daar asiel aan te vragen. Voordat ik uiteindelijk mijn eerste interview met de Immigratie en Naturalisatiedienst (IND) had, ben ik wel zeven keer verhuisd in zes maanden tijd.” Khales vertelt dat hij uiteindelijk in de Jaarbeurs in Utrecht terechtkwam en daar een Nederlandse familie ontmoette die als een soort tweede gezin voor hem werd. “Deze Utrechtse familie heeft mij met veel dingen geholpen. Ook in het begin ging ik af en toe bij hen eten, langzamerhand kregen we veel meer contact. Toen ik later in Doetinchem was zijn ze zelfs op mijn verjaardag geweest en ik vierde kerst met hen.” Na zes maanden kreeg Khales zijn eerste gesprek met de IND; hij woonde toen in Doetinchem.

Hoe was dat eerste gesprek met de IND?

Khales vertelt dat ze hem heel goed behandelden. Het voelde hem niet aan als een streng verhoor of dat ze hem niet geloofden: “ze maakten soms zelfs grapjes met mij en zo, zo was er een voorval dat ik zag dat iemand van de IND driftig aan het typen was terwijl ik helemaal niet vertelde. Er viel een stilte, maar toch type zij heftig door. Ik vroeg: waarom typ je terwijl ik niets zeg? Ze moest hard lachen en vertelde dat ze ook mijn non-verbale communicatie aan het analyseren was.” Een maand na het eerste gesprek kreeg Khales zijn status voor vijf jaar. Op dat moment moest hij helaas van Utrecht verhuizen naar het Overijsselse gehuchtje Ootmarsum waar maar weinig jongeren woonde: “het was niet goed om daar te zijn. Het was in de middle of nowhere. Veel ouderen, en ik hou juist van de stad.” Op aandringen van zijn Utrechtse familie kon hij gelukkig tijdelijk schuilen voor de verveling in hun woning in Utrecht.

Je hebt wel echt een speciale binding met de stad Utrecht?

“Ik was echt heel blij dat ik naar die familie kon in Utrecht. Ik ken daar veel mensen en ik tafeltenniste daar ook al een poosje. Ik voelde me echt onderdeel van de familie daar.” Na vier maanden kreeg Khales uiteindelijk een studio via Vluchtelingenwerk in Utrecht Zuid-West waar hij het erg naar zijn zin heeft. Het is een ruime kamer met moderne meubels en zelfs een televisie en een PlayStation3. Een typische studentenkamer, maar dan net wat luxer.

Waar houd je je nu dagelijks mee bezig?

“Eigenlijk heb ik het nu precies zoals ik het in Syrië had. Ik doe alles wat ik daar ook deed. Ik speel tafeltennis, ben actief met twee theatergroepen en doe zo nu en dan wat vertaalwerk als vrijwilliger.” Na wat doorvragen blijkt dat hij veel meer doet. Khales geeft zo nu en dan presentaties op basisscholen om te vertellen over de gevaarlijke reis uit Syrië naar Nederland en hij doet dat zowel in het Engels als in het Nederlands: “Zes maanden geleden ben ik ook begonnen met de Nederlandse taalschool. Ik wil graag het staatsexamen halen.”

Wat zijn je plannen voor de toekomst?

“Mijn doel is om eerst het staatsexamen te halen. Dat heb ik nodig omdat ik dan aan de Hogeschool van de Kunsten kan studeren. Mijn diploma’s uit Syrië staan gelijk aan een Nederlands havodiploma dus het niveau heb ik zeker.” Khales legt uit dat hij in Syrië van zijn ouders bouwkunde moest studeren, terwijl hij eigenlijk graag de kunstacademie wilde doen: “Ik vind bouwkunde niet interessant, maar ik had niet zo veel keus. Ik wil nu dus mijn Nederlands eerst op academisch niveau krijgen zodat ik straks moeiteloos de kunstacademie kan volgen. Daar ligt mijn hart.” Khales verwacht dat hij daar met een kleine zes maanden klaar voor is. Voorlopig oefent Khales dagelijks Nederlands en is al flink op tournee met zijn Syrische theatergroep. Het zou zomaar kunnen dat we nog veel van deze jongeman gaan horen.

Dit interview werd afgenomen door Anthonie Drenth. 



  meer 

Stuur dit bericht door!

Van wie is Utrecht eigenlijk?
Omgevingsvisie Beurskwartier en Lombokplein
ChristenUnie: vruchtbaar slotdebat programmabegroting
Rondje singel wandelen stapje dichterbij dankzij GroenLinks
Burgemeester moet vertrek wijkagenten Overvecht met politie bespreken
Thuis in Utrecht
Speech Heleen de Boer slotdebat programmabegroting
Utrecht verwelkomt nieuw PerspectieF-bestuur
CU-motie aangenomen: innovatie dichter bij welzijnswerkers
Betrek bewoners bij beoordeling sociaal makelorganisaties
Erfpacht: een hoofdstuk afgesloten
Geen Amsterdamse toestanden met deelfietsen in Utrecht
Utrecht neemt voorgoed afscheid van erfpacht
Op werkbezoek bij U2B Heard
Opheldering over inzet politiehelikopters
Daalsepark, dat kan groener!
VVD wil trendbreuk: meer Utrechters uit de bijstand
Advieslijst VVD vastgesteld
Arbeidsparticipatie: iedereen moet mee kunnen doen
Armoede en schulden: voorkomen én genezen 
Laat je inspireren: Utrechtse vrijwilligers
Even voorstellen: bestuursvoorzitter Henriëtte Rikkoert
Pracht van de nacht
CU Utrecht bezorgd om aannamestop Jeugdhulpinstellingen
Ophef over erfpacht
Rik & Anton | Interview met de oude en nieuwe fractiemedewerker Stad & Ruimte
CU Utrecht presenteert concept-verkiezingsprogramma: ‘Een waardevol verhaal voor Utrecht’
ChristenUnie Utrecht presenteert Kandidatenlijst GR2018
Wie, wie, o wie legt er 1,8 miljoen euro op tafel voor Al Fitrah?
Vragen misstanden taalaanbieder
Utrecht hoofdstad van gekaapte computers
Snelle bestrijding ziekte kastanjes nodig
GroenLinks presenteert concept verkiezingsprogramma ‘stad voor iedereen’
Definitieve kandidatenlijst bekend
CU dankbaar voor de kerkenvisie
Gemeenteraad mist kans verminderen vuurwerkoverlast
De Tippelzone: terug bij af
Zoek samen met sekswerkers naar definitieve oplossing tippelzone
De kwestie 'tippelzone' op scherp
Reactie Utrechtse VVD op besluit afblazen tippelzone in De Meern en Leidsche Rijn


Meer weer





© 2007-2012 AllesoverUtrecht