zaterdag 26 mei 2012
Versie 3.00
Webcam Overzicht
Gebruik de tabbladen hieronder om de rubriek Varia te sorteren!
|
‘Onze Jongens’ |
|||||||||||||
| Zaterdag 3 januari 2009 t/m zondag 01 februari 2009 | |||||||||||||
|
|||||||||||||
Origineel ingezonden persbericht Sinds het Nederlandse leger bezig is geweest met vredesmissies in o.a. Bosnië, Angola, Libanon en nu in Uruzgan en Tsjaad worden hierover vragen gesteld. Zijn dit wel wederopbouwmissies, of het eerder vechtmissies? Hoe reflecteren beeldend kunstenaars hierop? Achttien beeldend kunstenaars reageren op de missies van het Nederlandse leger in den vreemde. De tentoonstelling Onze Jongens laat werk zien van achttien kunstenaars over de Nederlandse vredesmissies. Een tentoonstelling waarin vele soorten materiaal worden gebruikt; potlood, verf, airbrush, foto’s, video stills, hout, email, staal, plastic, klosjes garen, naald en draad; evenzoveel materialen als op het front te vinden zijn. De beelden reflecteren op de situatie waarin de soldaten zich bevinden, maar evenzeer op het thuisfront. Op de schijnbare vreedzaamheid van het landschap. Op de analogie tussen ‘hier’ en ‘daar’. Op de ondoorzichtigheid van de informatie die wij krijgen. Op de rol van computers in deze missie. Hoeveel zakdoeken zijn nodig om de tranen te wissen? Weten we wat we zien? Waar is God? Hoe veilig is een tank? En tenslotte: de waarheid – welke dan? Onze Jongens is een tentoonstelling die voor ons, die er veilig naar kunnen kijken, schuurt als een zandkorrel uit de woestijn in je schoen. De bezoekers kunnen een ansichtkaart sturen naar onze jongens in Uruzgan. Hiervoor zal Jacolien de Jong een origami vouwwerk maken dat de ontvanger kan laten wegvliegen. Weg naar veiliger oorden. Als die er nog zijn. De achttien kunstenaars zijn: Hanneke Breuker, Almir Derviševic, Antonie Eikemans, Ank van Engelen, Isabel Ferrand, Jacolien de Jong, Hugo Kaagman, Jawek Kwakman, Frans Megens, Marjolein Maitimu, Jef Roeselers, Helga Schumann, Andrea Stultiens, Ineke Tesselaar, Joyce Vlaming, Anne Verhoijsen, Arthur de Vries en Carine Weve. Uit de dagelijkse niet te stuiten stroom van informatie moeten we proberen de wereldpolitiek en de banale praktijk van het gevecht op de grond en in de lucht in verre landen, een plaats te geven. Of te negeren. Onze jongens (en meisjes) kunnen het niet negeren. Zij worden vanuit de beschermde omgeving van Nederland in oorlogssituaties geplaatst in landen en culturen die ver van ons af staan. "There they are"! Voor de één bevrijding en hoop, voor de ander bezetting en dreiging. "Door de bomen het bos niet zien". Jef Roeselers beeldt het uit op emaille en in een bos in de vorm van een kalashnikov. Hugo Kaagman werkt al een tijd op Station Rai (Amsterdam) aan schilderijen die hij met sjablonen en airbrush maakt over zijn weergave van het wereldgebeuren, en dus ook over conflicten en oorlogen. Bij Kunstliefde maakt hij ter plekke een aantal nieuwe ‘oorlogswerken’. Hoe sturen wij onbewust (en onschuldig?) de soldaten op de grond aan? Bij het werk van Antonie Eikemans zet de bezoeker zonder het te beseffen soldaatjes in beweging, aangestuurd door de onzichtbare draden van de wereldbeslissingen. In de grote zwart-wit schilderijen van Hanneke Breuker meten de molenwieken van de Hollandse molens zich met de wieken van de Apache helikopters. En het oefenterrein van onze jongens en meisjes op de Veluwe, met zijn opgeschrikte herten, verandert in het zand van Uruzgan. Of zoals Ank van Engelen zegt: ‘Hoe vreedzaam en mooi schijnt het landschap, maar het is een vijandige bodem. De lucht zindert, de bergen nemen hun stellingen in en onder hun voeten loert het verraad: het is Devils Garden.’ Zij werkt dit thema uit in een grote vloerinstallatie. Voor de wederopbouw moet intussen veel thee worden gedronken, met de plaatselijke bevolking en de leiders. Arthur de Vries maakte een theeblad in de vorm van Afghanistan. Op de porseleinen kopjes zijn de handelingen van onze jongens afgebeeld. Jacolien de Jong tracht de schrijnende werkelijkheid te bezweren in een grote tekening. ‘En God dacht dat het goed was’. Daarom zit hij passief op een tak, uitkijkend over de Abu Graib gevangenis in Irak. Jawek Kwakman benadrukt in zijn 3D computerprint 200 x 100 cm het virtuele karakter van de hedendaagse oorlogshandelingen. Commandocentra bevinden zich op duizenden kilometers verwijderd van het front, waar met de nieuwste computersystemen onbemande vliegtuigen en rijdend materieel worden bestuurd. Het Thuisfront bekijkt, met een hapje en een drankje, de rechtstreeks uitgezonden beelden. Elke dag en nacht worden we overstroomd door niet te bevatten informatie; het wordt een ruis in ons hoofd. Marjolein Maitimu maakt daar visuele ruis van - zoals een schijnbaar chaotisch patroon van een stilgezet tv-beeld van een slecht te ontvangen zender. Het hele jaar door worden ze uitgezwaaid, onze soldaten. Frans Megens maakte een beeld van 365 zakdoeken. Om in te snotteren - maar eerst gewassen, keurig gestreken en opgevouwen. Tekst speelt een belangrijke rol in dit beeld: Je Maintiendrai. Of toch niet? In de drie werken van Carine Weve gaat de banaliteit van het kwaad gehuld in camouflageprint. De manschappen als speelgoed. Het thuisfront dat je recht in de ogen kijkt. En het kind als bewaker van eeuwige onschuld. Helga Schumann komt uit de voormalige DDR. Fronten zijn geen glorieplekken; stille ellende, pijn en verdriet overheersen. Zij vat dit samen in borduur- en naaldwerk op textiel. En dan het materieel, de schijnbare onkwetsbaarheid van de tank. Anne Verhoijsen maakte i.s.m. Mickey de Roy van Zuydewijn Het Stuk. Inderdaad; zó stuk, als een eierdoos. De inzittenden wanen zich veilig en praten er flink op los. Dat is te horen door de eierdozenschil heen. Van tevoren krijgen Onze Jongens en Meisjes een intensieve training. Joyce Vlaming heeft die training fotografisch gedocumenteerd waarbij het haar met name ging om het leren, accepteren en overdragen van de nieuwe sociale verhoudingen waarin de aspiranten terechtkomen. Training vindt plaats in het dorp Marnehuizen in Groningen. Een dorp met alles erop en eraan, maar er woont niemand. Andrea Stultiëns maakte van dit fantoomdorp een fotoserie. Isabel Ferrand, dochter van een Portugese beroepsmilitair die in de Portugese kolonies gestationeerd was, heeft in haar jeugd met haar broers ‘gespeeld’ met een door haar vader verzameld en met de hand geschilderd internationaal leger van 50.000 soldaten uit verschillende tijden en landen. Zij heeft dit leger nu onder haar beheer en maakt hier intrigerende werken mee. Wat is eigenlijk aan de keuzes van onze jongens en meisjes voorafgegaan? Is het spelen aan de keukentafel van spelletjes als Risk of Stratego een psychische stille voorbereider op het echte werk? Wie is de pion, wie schuift? Is het spel of werkelijkheid? Ineke Tesselaar stelt in haar observaties deze vragen aan de orde. Achttien kunstenaars trachten greep te krijgen op de werkelijkheid van het serieuze spel dat oorlog heet. Hoe krijg je controle over onbeheersbare en ondoorzichtige machten? Almir Derviševic tenslotte stelt de steeds herhaalde vraag: Waarheid? Wat is waarheid? Onze Jongens 3 januari t/m 1 februari 2009 / opening 4 januari, 16.00 uur openingstijden: woensdag t/m zondag 13.00 uur – 17.00 uur Kunstliefde, ruimte voor beeldende kunst Nobelstraat 12a 3512 EN Utrecht 030-231 42 18 www.kunstliefde.nl mail@kunstliefde.nl |
|||||||||||||
|
