zaterdag 26 mei 2012
Versie 3.00
Webcam Overzicht
Gebruik de tabbladen hieronder om de rubriek Varia te sorteren!
|
Retrospectief: Anna Magnani |
|||||||||||||
| Donderdag 20 november 2008 t/m woensdag 10 december 2008 | |||||||||||||
|
|||||||||||||
Origineel ingezonden persbericht Anna Magnani is de cinematografische belichaming van moeder aarde; rauw, sensueel, explosief, gepassioneerd maar ook broos. Wie Anna Magnani eenmaal heeft zien spelen, vergeet haar nooit meer. Zij is een talent met een bijna verpletterende kracht, een vulkaan van emoties. Nieuwsgierig geworden of komen er herinneringen naar boven? Filmhuis Den Haag en het Istituto Italiano di Cultura per i Paesi Bassi brengen een hommage aan de Italiaanse actrice in de Nederlandse filmtheaters en vanaf 20 november zijn de films te zien in ’t Hoogt. Anna Magnani (1908-1973) heeft als Europees actrice een indrukwekkende erfenis nagelaten en vertegenwoordigt precies wat Hollywood zelden weet voort te brengen: authenticiteit. Filmdiva Bette Davis noemt Anna Magnani “de grootste actrice die ik ooit gezien heb” en de bekende filmcritica Pauline Kael vindt haar “de meest 'echte' van alle actrices”. Deze woorden passen bij een vrouw wiens acteerstijl geassocieerd wordt met emotie, vitaliteit, intelligentie en sensualiteit. Deze kwalificaties komen haar niet aanwaaien: volgens regisseur Sidney Lumet komt het regelmatig voor dat zij zichzelf in tweeën moet scheuren om zichzelf zover te krijgen. Het retrospectief laat de talenten van een actrice zien die haar diepe emoties weet om te zetten in een acteerstijl die puur instinctief lijkt.Bovendien geeft de filmreeks een goed beeld van de na-oorlogse Italiaanse cinema. FILMPROGRAMMA Het Anna Magnani programma omvat vijftien films, waaronder Magnani-klassiekers als Roma, città aperta (Roberto Rossellini, 1945), Amore (Roberto Rossellini, 1948), Le carosse d'or (Jean Renoir, 1953), Bellissima (Luchino Visconti, 1951), The fugitive kind (Sidney Lumet, 1959) en Mamma Roma (Pier Paolo Pasolini, 1962). De exacte programmering is te vinden op www.hoogt.nl. LEZING Reinier Speelman verzorgt een lezing bij de film Campo de’ Fiori op donderdag 20 november om 19.15 uur. Hij zal een algemene inleiding geven over leven en werken Anna Magnani. Daarbij zal hij uitgebreider ingaan op de "vroege" Magnani en haar ontwikkeling via toneelschool, debuutrollen, avanspettacolo en varietétheater. Campo de' Fiori vormt namelijk een wezenlijke schakel tussen de jonge actrice en de rijpere filmster: het gaat om een stuk waarin zij en Aldo Fabrizi zowel samen op de planken hebben gestaan als voor het witte doek gewerkt. Ook de tijd van het fascisme komt vanzelfsprekend aan de orde. Retrospectief Anna Magnani 20 november t/m 10 december 2008 in ’t Hoogt Donderdag 20 november 19.15 uur: Campo de' Fiori Hoogt 4 3512 GW Utrecht Entree: € 7,50 Reserveren: 030-2328388 Kaartjes kopen: www.hoogt.nl ACHTERGRONDINFORMATIE Overzicht filmtitels Anna Magnani retrospectief: Campo de 'fiori / Mario Bonnard 1943 Roma, città aperta / Roberto Rossellini 1945 Abbasso la miseria / Gennaro Righelli 1945 Abbasso la ricchezza / Gennaro Righelli 1946 Il bandito / Alberto Lattuada 1946 L'onorevole Angelina / Luigi Zampa 1947 Molti sogni per le strade / Mario Camerini 1948 Amore / Roberto Rossellini 1948 Bellissima / Luchino Visconti 1951 Le carrosse d'or / Jean Renoir 1953 The rose tattoo / Daniel Mann 1955 Wild is the wind / George Cukor 1957 The fugitive kind / Sidney Lumet 1959 Nella città inferno / Renato Castellani 1959 Mamma Roma / Pier Paolo Pasolini 1962 Korte levensloop Aanvankelijk kiest Anna Magnani (Rome, 1908) voor een carrière bij het toneel. In 1941 kruist ze het pad van acteur en regisseur Vittorio De Sica, die haar een rol geeft in Terese Venerdi. Het is een rol waarin Magnani zich naar hartelust kan uitleven en die vooruitloopt op haar latere vertolkingen van ambitieuze en sterke (volks)vrouwen. Tegen het eind van de oorlog lukt het regisseur Roberto Rossellini om de sluimerende kwaliteiten van de actrice op scherp te stellen. Onder zijn regie speelt Magnani in één van de allereerste Neo-Realistische films, Roma, città aperta (1945). Het betekent haar definitieve doorbraak, zowel in Italië als internationaal. Magnani's komische talenten komen aan bod in L'onorevole Angelina (1947) van Luigi Zampi. In datzelfde jaar probeert Rossellini, waar Magnani inmiddels een verhouding mee heeft, zijn ster meer terug te brengen op het artistieke vlak. Dat gebeurt in twee tegendraadse solo-prestaties die onder de titel Amore tot een tweeluik samengevoegd worden. In 1951 vraagt Luchino Visconti haar voor Bellissima (1951). Het neo-realisme loopt dan inmiddels op zijn laatste benen en Visconti keert zich in deze film tegen de verwording van het neo-realisme tot een succesformule. In 1954 is het de grote Franse filmregisseur Jean Renoir die haar vraagt om de hoofdrol te spelen in The golden coach (Le carosse d'or). Het is zowel Magnani's eerste kleurenfilm alsmede de eerste productie waarin zij Engels moet spreken. De film is een interessant experiment waarin de acteurs balanceren op de scheidslijn tussen illusie en werkelijkheid en geeft Magnani de moed om in te gaan op aanbiedingen uit Hollywood. Hier worden uiteindelijk drie films met Magnani gemaakt waarin zij de erotisch geladen, argwanend bekeken, exuberante Italiaanse speelt tegenover Hollywoods grootste 'macho' acteurs van dat moment: Burt Lancaster (The rose tattoo, 1955), Anthony Quinn (Wild is the wind, 1957) en Marlon Brando (The fugitive kind, 1960). Voor haar rol in The rose tattoo wordt Magnani met een Oscar beloond. Terug in Italië krijgt Magnani nog éénmaal de kans te schitteren in een rol die voor haar geschreven is en haar meer dan waardig is, in Mamma Roma, de tweede film van Pier Paolo Pasolini uit 1962. Daarna volgen nog een aantal onbeduidende films en werk voor televisie. Haar laatste optreden is een cameo in Fellini's Roma (1972). Anna Magnani sterft in 1973 aan kanker. Anna Magnani's betekenis als actrice In Italië geldt meestal dat de werkelijke overwinning én populariteit van twee sprekers meestal ten dele valt van degene met de scherpste tong. In de na-oorlogse Italiaanse cinema hoort die scherpe tong bij Anna Magnani. Misschien valt hieruit de enorme populariteit te verklaren die Anna Magnani destijds én nog steeds geniet in Italië. Zoals vaker voorkomt bij filmsterren, wordt ook zij vereenzelvigd met de rollen die ze gespeeld heeft. Hierdoor wordt Magnani al snel de ultieme incarnatie van de exuberante, ruziënde Romeinse volksvrouw. Haar luidruchtige acteer-explosies zijn geliefd en bejubeld, maar worden ook bekritiseerd door critici en publiek. Later in haar leven is Magnani niet meer zo gesteld op deze reputatie en inderdaad doet dit beeld onrecht aan haar wezenlijke kwaliteiten, aan de oneindig grotere geschakeerdheid die haar spel vanaf het begin af heeft. |
|||||||||||||
|
